Δεν ξέρω αν συμβαίνει γύρω μας πολύ καιρό και απλά εγώ έχω μείνει πίσω, αλλά το τελευταίο διάστημα μου επιβεβαιώνεται περίτρανα και πανηγυρικά η θεωρία που λέει ότι, η αρχική εντύπωση που σου δημιουργεί ένα άτομο τη στιγμή της γνωριμίας αποτελεί και την πλέον καθοριστική.

Φημολογείται – κατ’ εμέ είναι πλέον σίγουρο όσο κι αν διαφωνούσα κάποτε – ότι η πρώτη «γεύση» που σου αφήνει ένα άτομο είναι το πιο ενδεικτικό στοιχείο για την πορεία της συναναστροφής μαζί του. Και μιλάμε για κάθε κοινωνική/ επαγγελματική/ φιλική/ σεντιμένταλ συναναστροφή. Εννοείται πως εδώ εξαιρούνται οι περιπτώσεις αρχικής αντιπάθειας που έχουν εξελιχθεί σε μυθιστορηματικά love story. Αυτό είναι άλλο έργο. Coming soon.

Φυσικά και λαμβάνω υπόψη όλα τα νομοτελειακά κλισέ που λένε ότι σ’ αυτή τη ζωή τίποτα και ποτέ δεν αποκλείεται, ότι η μοναδική παγκόσμια σταθερά είναι η αλλαγή, ότι για κάθε κανόνα υπάρχει και η εξαίρεση, ότι στον κόσμο του βυθού  (άσχετο) οι αστερίες δεν έχουν μυαλό ενώ η γαρίδα είναι πιο μάγκας αφού κάτι έχει μέσα στο κεφάλι της : την καρδιά της… και άλλα παρόμοια.

Δεδομένου όμως ότι, η πρωταρχική εντύπωση γεννιέται, ζει και συχνάζει σε κάποιον υποθάλαμο του εγκεφάλου (δεν αφορά τους αστερίες, είπαμε) δεν μπορώ να πειστώ ότι όλο αυτό δεν έχει να κάνει με τα επίπεδα ορισμένων γνωστικών λειτουργιών, ενστίκτου – διαίσθησης. Συνεπώς, έχει μια σημαίνουσα αξιοπιστία το πρώτο feeling.

Κάποιος, κάπου, κάποτε – δεν θυμάμαι more info, sorry – είπε ότι δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία για να δημιουργήσεις μια καλή πρώτη εντύπωση. Κάτι μου λέει ότι για κάποιο λόγο το ψυχανεμίστηκε, δεν το είπε τυχαία.

Αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι σε αυτή τη ζωή, για ορισμένους χαρακτήρες να ξεπεράσουν τον (κακό/κομπλεξικό/ξινό) εαυτό τους ώστε να μην συμβαίνει το μοιραίο hate at first sight. Σε μία κλίμακα από το 1 ως το 10 υπάρχουν χαρακτήρες που είναι 11 (kind heart) και χαρακτήρες που φτάνουν στο -1 (συμπλεγματικοί). Οι πρώτοι σχεδόν ποτέ δεν θα σου προκύψουν άλλα-λόγια-ν’-αγαπιόμαστε. Οι δεύτεροι είναι τόσο sad, που ακόμα κι αν αλλάξουν οι συνθήκες, οι διαθέσεις, οι πλανήτες ή η κυβέρνηση δεν θα έχουν σε καμία περίπτωση τίποτα καλύτερο να δείξουν. Στην τελική, έρχεται η στιγμή που ο καθένας βγάζει αυτό που πραγματικά είναι ή αυτό που τεχνηέντως (?) κρύβει.

Πάμε πάλι : απειροελάχιστες φορές συμβαίνει να ανατραπεί η πρώτη εντύπωση. Μπορεί για μια περίοδο χάρητος να ξεγελιέται και να ξεγελάει, να ξεχαστεί, να καλυφθεί, να κρυφτεί, να αποπροσανατολιστεί (μπορώ να σκεφτώ κι άλλα, εννοείται) αλλά θα επιστρέψει από εκεί που ξεκίνησε. Όσο αριστοτεχνικές κι αν είναι οι απόπειρες που θα κάνεις από την καλή σου πρόθεση, διάθεση, καρδιά, προκειμένου να πάρει τον ίσιο δρόμο ένα απονενοημένο κονέ, αν ο Άλλος δεν είναι σόι…ΔΕΝ. Και εδώ έχουμε να κάνουμε με την ανύπαρκτη χημεία.

Δε λέω, μια χαρά το έκανες. Εξάλλου, η προσπάθεια είναι καλό πράγμα. Άσχετα που αν η Ψυχαναγκαστική (πασίγνωστη επιστήμη) το μάθαινε αυτό θα λέγαμε κι άλλα τώρα.

Αργά ή γρήγορα θα πέσουν οι μάσκες, λοιπόν. Αργά εννοώ ότι ίσως πάρει χρόνια, γρήγορα εννοώ «με το που σε είδα, σε κατάλαβα». Τα vibes έχουν μεγαλύτερη δύναμη, τελικά. Και όταν θα πέσουν οι μάσκες, πράγμα που στο εύχομαι, μην τολμήσεις να τις σηκώσεις. Γιατί πρέπει να προχωράμε παραπέρα.

Τώρα, αν έχεις κι άλλες αμφιβολίες, go ask your mom. Ή ξεκίνα το ψάρεμα της γαρίδας.

Υ.Γ. Επανέρχομαι στο άρθρο του προηγούμενου τεύχους γιατί στο τυπογραφείο αρέσει το κινέζικο και μου «το ‘φαγε».

“Ένα από τα ωραιότερα Chinese & Asian resto του Ηρακλείου, με truly τσαϊνίζ ατμόσφαιρα, γευστικότατες far east recipes αλλά και sushi menu είναι τo «Chopsticks», που κάνει και delivery”.

της Ζωής Αδαμάκη  zadamaki@freevox.gr