Πόπο, άργησα πάλι να ξυπνήσω. Αυτά τα διαολομένα τα smartphone δεν είναι να τα εμπιστεύεσαι πια. Τί το πέταξα το παλιό ξυπνητήρι; Παλιά σχολή, αλλά τουλάχιστον έκαναν καλά τη δουλειά τους.

Πρέπει να είμαι οπωσδήποτε σε 30’ στη δουλειά. Προχθές, άκουσα δύο συναδέλφους να μιλούν για την καθυστέρηση της Μαρκάκη. Η διοίκηση ανέστειλε προσωρινά τη σύνδεσή της στα κοινωνικά της προφίλ, ως προειδοποίηση για την αμελή συμπεριφορά της εν ώρα εργασίας. Είναι τόσο γελοίο αυτό το μέτρο. Πρέπει να τρέξω.

Γρήγορα στο αμάξι. Μα πού το έχω αφήσει; Έτσι που έγινε η γειτονιά εδώ στις Βούτες, δεν αναγνωρίζω τίποτα πια. Έχει χτίσει ο ένας πάνω στον άλλο. Ίσως, αν χτίζαμε προς Βασιλειές. Αλλα εκεί έχουν χτίσει πια όλοι. Που να χτίσεις. Γύρισε στη φύση, σου λέει ο άλλος. Ποια φύση; Τίποτα δε σεβόμαστε πια. Μέχρι κ έξω από την Κνωσό, άρχισαν να χτίζουν οι βέβηλοι. Ας τα ξεπουλήσουμε όλα. Εμείς κ η πάρτη μας μεγάλε…Νάτο, στην Κορνάρου.

Το γελοιότερο είναι αυτό το point system, που έχει εφαρμόσει αυτή η αντιπαθητική προϊσταμένη προσωπικού. Στο πρώτο φάουλ σου κόβουν τη δικτύωση. Στο δεύτερο φάουλ σου κόβουν τον τραπεζικό λογαριασμό. Στο τρίτο φάουλ είσαι έξω. Χωρίς αποζημίωση.

«Που γ*μώ το φελέκι μου, πάλι σε κίνηση έπεσα». Ας συνδεθώ με την υπηρεσία διαδρομών του Δήμου. «Καλημέρα κε Ραπανάκη». Καλημέρα Λενιώ. «Ο βέλτιστος χρόνος της καθημερινής σας διαδρομής είναι 30 λεπτά». Πούσου…

Θυμάμαι όταν έφαγα τον πρώτο μου πόντο στη δουλειά. Ήταν εκείνη η Δευτέρα που δεν έφτασα ποτέ στο γραφείο. Είχαμε φτάσει ως τον Σκίνακα με τα ποδήλατα την Κυριακή. Ο ουρανός ήταν τόσο καθαρός. Τ’αστέρια ήταν ατέλειωτα. Όσο εκείνη η νύχτα μαζί της. Η αλήθεια είναι, ότι δε με πολυένοιαξε που μου κατέβασαν τα προφίλ εκείνη τη μέρα. Η ζωή είναι αλλού…

«Άντε μ*ρή προχώρα, πιο αργά κι από το θάνατο πας!» Η ατμόσφαιρα είναι τόσο καθαρή σήμερα. Τελευταία φορά που είδα τόσο καθαρό τον ορίζοντα, ήταν μετά την τρομερή εκείνη βροχή του Αυγούστου. Πώς έχει γίνει έτσι κι ο καιρός. Αφρική γίναμε.

Κι αυτή η μυρωδιά. Κάθε μέρα μυρίζει όλο και περισσότερο. Λες και μας ψεκάζουν αποσμητικό εσωτερικού χώρου από τον ουρανό. Νέφος, σκόνη, υγρασία, ζέστη κι αυτή η κ*λοαποσμητικίλα. (βήχει επίμονα)

Πιάσαμε παραλιακή, τώρα ανοίγει η κίνηση.

Να θυμηθώ να πάρω τις εξετάσεις από το γιατρό μετά τη δουλειά. Να δω τι θα μου πει αυτή τη φορά. «Κε Ραπανάκη, η νόσος σας οφείλεται σε στένωση των βρόγχων». «Σας συνιστώ να κόψετε το τσιγάρο». Σιγά, λες κι αυτά που αναπνέω καθημερινά μου κάνουν λιγότερη ζημιά από ένα αθώο τσιγαράκι…

Να δω πόσο θα μου κοστίσουν οι νέες εξετάσεις. Κι αυτή η φαρμακευτική αγωγή είναι πανάκριβη. Γιατρουδάκια, φαρμακοτρίφτες και ασφαλιστές, κ*λοφάρες…

«Που πας ρε βιαστικέ μ*λ*κα; Δε βλέπεις ότι προσπαθώ να παρκάρω;». Σκ*τά. Έχω αργήσει για τη δουλειά. Αν φάω το δεύτερο πόντο, δε θα μπορώ να βγάλω λεφτά να πληρώσω τις εξετάσεις.

Να κι οι ποδηλάτες. «Δίνει ακόμη ποδήλατα ο Δήμος για το κέντρο φίλε;». «Τώρα αναλάβαμε εμείς τη διάθεση στον κόσμο». Τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια. Πορείες, διαμαρτυρίες και «ντου, ντου, ντου, ποδήλατα παντού». Ούτε ποδηλατόδρομους είδα, ούτε παραπάνω πράσινο, ούτε πεζοδρομημένο κέντρο. Τίποτα το διαφορετικό, ίδια και χειρότερα.

Επιτέλους έφτασα. «Καλημέρα κα Παλτόγλου». «Καλημέρα κε Ραπανάκη. Θα σας συνιστούσα να φορούσατε κάτι που να συνάδει περισσότερο με τη σοβαρότητα της εταιρίας που εργάζεστε». Κ*λοπρωτόκολλα…

του Αντώνη Σπανάκη _ aspan@freevox.gr