Δεν πιστεύω στις ερμηνείες, δεν είναι πια καιρός ερμηνειών

 Ιυττός είναι η αρχαιότερη ονομασία του βουνού Γιούκτας που βρίσκεται στις Αρχάνες. Γιούκτας είναι αυτός που κραυγάζει, που βροντά, ο διασκεδαστής…

Συνέντευξη του Αντώνη Ντουράκη στη Ρούλα Παπαδάκη

Ποιός είναι ο Αντώνης Ντουράκης;
-Γεννήθηκα εδώ στις Αρχάνες, έφυγα μετά το σχολείο για την Αθήνα όπου φοίτησα στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης και δουλεύω 17 χρόνια στην Αθήνα σαν ηθοποιός.
Πώς αποφάσισες να αφήσεις την Αθήνα και να γίνει βάση σου ξανά το Ηράκλειο;
-Τον τελευταίο χρόνο βάση μου κατά κάποιο τρόπο είναι το Ηράκλειο εξαιτίας του Ιυττού αν και αυτό το πάνω κάτω έχει ξεκινήσει τα 2 τελευταία χρόνια. Πριν έμενα στην Αθήνα και ερχόμουν για τις πρόβες, το είχα στο μυαλό μου, όμως δεν μπορούσα να το αποφασίσω και ούτε ακόμα μπορώ, είμαι ακόμα σε μία δοκιμαστική φάση. Όμως το σκέφτομαι και κατέληξα ότι δεν χρειάζεται να καταλήγεις κάπου κάποιες φορές (γέλια). Αυτό γιατί μπερδεύομαι πάρα πολύ εύκολα και πάντα με κυνηγάει ο φόβος ότι ανάμεσα σε 2 αποφάσεις εγώ επιλέγω τη λανθασμένη.

Τι σε κάνει να μπαίνεις σε όλο αυτόν τον κόπο;
-Υπερισχύει μάλλον το ένστικτο, αν και είμαι πολύ ορθολογιστής σαν άνθρωπος. Πρέπει να βάζω σε κουτάκια τα πάντα, να τα αναλύω, να τα καταλαβαίνω, να τα αποδίδω κάπου και δεν μιλάω μόνο για την απόφαση μου να έρθω στην Κρήτη, μιλάω γενικά. Νομίζω ότι συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους αυτό απλά διαφέρει ο βαθμός. Κάτι τέτοιο με τρελαίνει οπότε αφήνω τα πρωτογενή αισθήματα να υπερισχύουν γιατί θεωρώ ότι σε οδηγούν καλύτερα.

Το κομμάτι της σκηνοθεσίας ήταν στα σχέδια σου;
-Με την ομάδα ξεκίνησε πολύ δοκιμαστικά, χωρίς να ξέρω τι, πως, γιατί, αν υπάρχει ένας χώρος να μας φιλοξενεί. Γενικά όλη η προσπάθεια ξεκίνησε πολύ πειραματικά το Σεπτέμβριο του 2007 που η πρόταση έγινε από τα παιδιά με αυτό το σκοπό, να αναλάβω τη σκηνοθεσία. Να είμαι με λίγα λόγια αυτός που θα συντονίσει την ομάδα.
Η πρώτη σου σκηνοθετική απόπειρα ήταν με τον Ιυττό;
-Όχι, το είχα κάνει για μία και μοναδική φορά στην Αθήνα σε μια δουλειά όπου εξ’ ανάγκης ανέλαβα να σκηνοθετήσω. Δεν το κατάλαβα καν και ήμουν μάλιστα και από αυτούς που έλεγα ότι δεν με ενδιαφέρει το θέατρο από τη θέση του σκηνοθέτη και δεν το σκέφτηκα ποτέ ξανά. Τελικά όμως με τα παιδιά της ομάδας ανακάλυψα ότι μου αρέσει πάρα πολύ. Το βιώνω όμως ως κάτι πολύ ωραίο και πολύ δύσκολο ταυτόχρονα.
Σε δυσκολεύει ότι τα παιδιά είναι ερασιτέχνες ή θεωρείς πλεονέκτημα που τους καθοδηγείς εσύ;
-Το προτιμώ αυτό, που τα παιδιά δεν έχουν εμπειρία και αν κάποιος έρθει και μου πει «εγώ δεν το έχω ξανακάνει» δεν με φοβίζει καθόλου, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. ‘Αλλωστε βασικό σε μία παράσταση είναι η ομοιογένεια στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις ερμηνείες τους. Και δεν λέω ρόλους γιατί ένα πράγμα που θέλω είναι τα παιδιά να μην παριστάνουν κάποιον, αλλά να γίνονται αυτός ο κάποιος, γι’ αυτό αποφεύγω και το ρήμα παίζω.
Με ποιόν τρόπο επιλέγεις κάποιον για την ομάδα;
-Δεν πιστεύω στις ακροάσεις, φυσικά και διαλέγω αυτούς που θα παίξουν, όχι όμως από τον τρόπο που θα έρθουν να μου παρουσιάσουν ένα κομμάτι. Αρκεί να κάνω με κάποιον μία συζήτηση, να δω έναν άνθρωπο που ενδιαφέρεται και μέχρι τώρα τουλάχιστον οδηγούμαι σωστά. Όμως και έξω θα πέσεις κάποιες φορές και λάθη θα κάνεις, και τι έγινε!
Δεν έχει σημασία η ερμηνεία;
-Δεν πιστεύω στις ερμηνείες, δεν είναι πια καιρός ερμηνειών, έχω πάθει κάτι σαν μετάλλαξη και πιστεύω ότι αυτό οφείλεται στην δουλειά που έκανα πριν που ήταν τελείως διαφορετική από τον τρόπο που δούλευα τα περισσότερα χρόνια. Δηλαδή, δούλεψα στην Αθήνα με τη σκηνοθέτη Μαυραγάνη Γεωργία και όταν με φώναξε για να κάνουμε την πρώτη δουλειά, η οποία ήταν interactive της είπα ότι δεν μου αρέσει ούτε σαν ηθοποιός ούτε σαν θεατής και δεν θέλω να το κάνω. Για παράδειγμα είχα δει τον εθνικό ύμνο του Μαρμαρινού, ήταν η πρώτη παράσταση interactive που έβλεπα και όταν η ηθοποιοί πλησίαζαν τον κόσμο εγώ φοβόμουν μην μου απευθύνουν τον λόγο. Τελικά ξεκινήσαμε την συνεργασία με την άρνηση. Έπειτα άρχισε να μου αρέσει τόσο πολύ αυτή η επαφή που πατάω εκεί πολλές φορές και στήνω τις παραστάσεις που έχω κάνει στην Κρήτη.
Ήταν τέτοια η επαφή που είχα με τον κόσμο που από κει και μετά ήθελα να παίζω μόνο σε τέτοιες παραστάσεις γιατί πλέον μου άρεσαν, με κάλυπτε αυτό το πράγμα και τελικά το χρησιμοποιώ και στην σκηνοθετική μου προσπάθεια.
Μπορεί να είναι ένας λόγος που η ομάδα πάει καλά και πλέον έχει αποκτήσει το δικό της κοινό;
-Αυτό συμβαίνει και χαίρομαι πάρα πολύ. Δεν ξέρω να σου πω που ακριβώς οφείλεται, σίγουρα μ’ αρέσει πάντως που υπάρχει ένα κοινό που πάει από παράσταση σε παράσταση και προφανώς είδε «κάτι» και είπε ας δω και την επόμενη.

Οι στόχοι της ομάδα έχουν αρχίσει να πραγματοποιούνται;
-Θεωρώ πως ναι γι΄αυτό και συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε. Οτιδήποτε κάνουμε οι άνθρωποι είτε σε προσωπικό είτε σε επαγγελματικό επίπεδο περιμένουμε να έχει ανταπόκριση αν υπάρχει επικοινωνία, η επαφή σου δίνει δύναμη να πεις, «θα προχωρήσω κι άλλο» και κάποια στιγμή αυτή η επαφή μπορεί να γίνει αναγκαία. Θα μου άρεσε πολύ. Με τα παιδιά προσπαθούμε να το πάμε βήμα, βήμα γιατί περιμένω να δω αν αυτό που κάνουμε όντως έχει μια βάση, να μπορεί να το παρακολουθήσει ο κόσμος και μετά συνεχίζουμε παρακάτω.
Απ’ ότι φαίνεται όμως αυτό συμβαίνει.
-Πράγματι και όταν λέω κόσμο εννοώ τον πραγματικό κόσμο που ξυπνάει που πάει στη δουλειά του που έχει προβλήματα, αυτό τον κόσμο.
Ποια είναι τα άμεσα σχέδια της ομάδας;
-Υπάρχουν κάποια πράγματα στο μυαλό μας αλλά προς το παρόν έχουμε κάποιες παραστάσεις που εκκρεμούν με το «Breakfast at Tiffany’s»  το Σάββατο 31 Ιουλίου και Κυριακή 1 Αυγούστου στις Αρχάνες στο Δημοτικό Θερινό Κινηματογράφο και στο Αβδού στα Ξανθουδίδεια στις 11 Αυγούστου, οπότε ακόμα θεωρώ ότι έχουμε δουλειά μ’ αυτό το κομμάτι. Υπάρχει μία σκέψη να το επαναλάβουμε για ένα διάστημα το φθινόπωρο αλλά δεν είναι ακόμα τίποτα σίγουρο.
Η επιλογή των έργων από ποιόν γίνεται;
-Τα έργα ως επί το πλείστον τα διαλέγω εγώ. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι ο οποιοσδήποτε έχει κάποιο έργο να προτείνει δεν γίνεται δεκτό. Το έχω αναλάβει εγώ αυτό το κομμάτι, πάντα όμως συζητάω με τα παιδιά γιατί θέλω να είναι σύμφωνοι και να κάνουμε κάτι το οποίο τους αρέσει. Δεν θα υπήρχε λόγος να κάνουμε μία παράσταση που να καλύπτει μόνο εμένα, άλλωστε δεν ήταν αυτός ο σκοπός που μπήκα στην ομάδα. Δεν έχω ξεχάσει ότι η ομάδα είναι μια ανάγκη των παιδιών να παίζουν, οπότε θέλω να παίζουν σε πράγματα που τους αρέσουν.
Η ομάδα από πόσα άτομα αποτελείται;
-Υπάρχει ένας σταθερός πυρήνας αλλά συνεχώς αλλάζει. Η ομάδα δεν είναι μόνο τα παιδιά που παίζουν, αλλά και τα παιδιά που στηρίζουν την ομάδα και έχουν αναλάβει το οργανωτικό κομμάτι και άλλα πράγματα το οποία είναι επίσης πολύ χρήσιμα. Όλοι μαζί είμαστε περίπου 15 άτομα.
Τι ακόμα θα ήθελες να ξέρει ο κόσμος για την ομάδα;
Εγώ ότι και να πω θα είναι λόγια, το τι είναι η ομάδα το δείχνουν τα ίδια τα παιδιά μέσα από το έργο τους. Ο σκοπός της παράστασης είναι το αποτέλεσμα και τι είναι η ομάδα φαίνεται από το αποτέλεσμα της δουλειάς της. Ένα πράγμα που θέλω να πω είναι ότι τα παιδιά με έχουν εκπλήξει ευχάριστα γιατί κάποια στιγμή θεώρησα τον τρόπο που έπρεπε να συμπεριφερθούν δεδομένο. Είναι αλλιώς να δουλεύεις με επαγγελματίες ηθοποιούς που αμείβονται γι’ αυτό που κάνουν και αλλιώς με κάποιους ανθρώπους που τον ελεύθερο χρόνο τους τον αφιερώνουν στο θέατρο. Και είδα, παρόλο που είχα βάλει μόνος μου έναν περιορισμό στο μυαλό μου, ότι όταν άρχισα να ζητάω παραπάνω πράγματα από τα παιδιά μπήκαν σ’ αυτό και μου αρέσει. Σε πολλές παραστάσεις έχω συγκινηθεί από τα παιδιά, από τη δουλειά, από την παράσταση. Είδα ότι φτάσαμε σε ένα σημείο που έχουμε αναπτύξει μεταξύ μας έναν κώδικα επικοινωνίας και αυτό είναι πολύ βασικό να μιλάμε την ίδια γλώσσα, να συγγενεύουμε. Υπάρχει ένας κοινός κόσμος να αντλήσουμε και να κατανοήσουμε πράγματα.
Έχω την αίσθηση ότι δεν σου αρέσει το happy end, «το ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα», κάνω λάθος;
-Και εγώ το ψάχνω λίγο, υπάρχουν όμως δύο απόψεις: η μία είναι αυτό που μου λες εσύ και η άλλη ότι παρόλο που δεν υπάρχει πραγματικά happy end, υπάρχει μια αισιοδοξία στο τέλος της παράστασης όπως στο «Όταν είδα το 100% τέλειο κορίτσι για μένα» έτσι και αλλιώς η πραγματική ζωή είναι αυτή, δεν θέλω να κάνω πράγματα που δεν συμβαίνουν. Το θέατρο θεωρώ ότι πρέπει να έχει μια αμεσότητα στην επικοινωνία με τον θεατή, πράγμα που συμβαίνει μόνο αν πατήσεις σε πραγματικές καταστάσεις που είναι αναγνωρίσιμες. Βλέποντας έναν ήρωα στη σκηνή να μπορώ να αναγνωρίσω σ’ αυτόν κομμάτια της δικής μου πραγματικότητας και καθημερινότητας γιατί η καθημερινότητα είναι αυτή που διαμορφώνει τη διάθεση του κάθε ανθρώπου. Πάντως νομίζω ότι σε πολύ κόσμο έχει συμβεί να αφήσουν το 100% τέλειο ταίρι τους γιατί ήρθε το «χρυσό νόμισμα της αμφιβολίας» και ανέτρεψε από τη μία στιγμή στην άλλη τα πράγματα. Αυτή είναι η πραγματικότητα και μ’ αρέσει να την παρουσιάζω. Δεν είναι αναπαράσταση της, θέλω να πιστεύω, γιατί αν είναι να δεις την πραγματικότητα ακριβώς όπως είναι, γιατί να πας στο θέατρο να πληρώσεις εισιτήριο; Πρέπει κάτι να ξεχωρίζει.
Aντώνη να σε βγάλω μια φωτογραφία…;