Ρωτήσαμε το Γιάννη…

συνέντευξη του Γιάννη Ζουγανέλη στον Ηλία Σεφέρογλου

“Τι πιστεύεις πως πρέπει να κάνει η χώρα μας αλλά και εμείς σαν Έλληνες, για να μπορέσουμε να προσπεράσουμε επιτυχώς την κρίση;”

Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να σβήσουμε όλοι οι Έλληνες τις μνήμες του παρελθόντος. Κάτι, που κατά τη γνώμη μου, ήταν ό,τι πιο χυδαίο υπάρχει όσον αναφορά τις ανθρώπινες σχέσεις.

Τι εννοώ… Οι Έλληνες, η φυλή μας, είναι πολύ ατομικιστές, πολύ «παρτάκιδες». Ασχολούμαστε μόνο με το σπίτι μας, αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει γύρω μας. Πρέπει, λοιπόν, να γίνουμε λιγότερο ματαιόδοξοι.

Επίσης, πρέπει σαν πολίτες αυτής της ιστορικής χώρας να μπούμε στη διαδικασία να γνωρίσουμε τι υπερασπιζόμαστε. Και δεν εννοώ, φυσικά, μόνο το γεωγραφικό μήκος και πλάτος της Ελλάδας. Πρέπει να γνωρίσουμε τι έχει προσφέρει αυτή η χώρα σε όλο τον κόσμο και κυρίως στους Έλληνες. Όταν, λοιπόν, μάθουμε τι είναι αυτό που μας έχει χαρίσει αυτή η χώρα, θα μπορέσουμε να το υπερασπιστούμε.

Πρέπει να βρεθούμε με τους εαυτούς μας, να αγαπήσουμε τη ζωή, να πάρουμε πρωτοβουλίες, να αναπτύξει ο καθένας τις δυνατότητές του· μέσα στη διαδικασία της ζωής του.

Δηλαδή… Πώς γίνεται να πεινάει ένας άνθρωπος που καταφέρνει να φτιάξει ένα “μαγικό τυρί” κάπου στην επαρχία, πώς μπορεί να πεινάει ένας άνθρωπος, ο οποίος ξέρει και είναι ικανός να μοιράσει την έκφρασή του μέσα από ένα βιβλίο, μέσα από ένα τραγούδι, μέσα από ένα έργο, από έναν πίνακα κλπ.

Πρέπει να μάθουμε να αποτιμάμε τις πραγματικές αξίες. Όταν δεν ξέρεις πόσο κοστίζουν οι πραγματικές αξίες, τις μπερδεύεις. Δυστυχώς, δεν ξέρουμε να διακρίνουμε πραγματικά την αγάπη στα λόγια και την αλήθεια. Άρα ζούμε σε μία κοινωνία ψεύτικη.

Αν, λοιπόν, όλα αυτά τα συνειδητοποιήσουμε και τα ανατρέψουμε εμείς οι ίδιοι, νομίζω πως θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε την κρίση, η οποία ήρθε μετά την κρίση την αξιών και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο. Βέβαια, είναι μία αποτυχία του «ανύπαρκτου Σοσιαλισμού», καθώς δεν πιστεύω πως υπάρχει υπαρκτός σοσιαλισμός, αφού θεωρώ πως είναι ένα σχήμα οξύμωρο. Τέλος, ήρθε και η αποτυχία του καπιταλισμού με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πλέον κοσμοθεωρία που να μπορεί να πιαστεί ο άνθρωπος.

Είναι η ώρα, λοιπόν, που πρέπει να εμπνευστούμε νέες θεωρίες, να ξεκινήσουμε νέους αγώνες, να σπάσουμε το κατεστημένο, και όχι βέβαια σπάζοντας τους βίους των ανθρώπων με ψευτοεπαναστάσεις και μάλιστα φορώντας κουκούλες. Χρειάζονται αγώνες με το πρόσωπό μας φανερό, προτάσσοντας την ταυτότητά μας.