Σου φαίνεται η ζωή ποδήλατο // μα ‘συ κάνεις καθόλου πετάλι? // ή μήπως προτιμάς να ακούς τον υπνωτικό ήχο της αλυσίδας ανάμεσα στις πεταλιές // Σου φαίνεται η ζωή κατήφορος? // και πως κατρακυλάς στο δρόμο χωρίς φρένα // με κλίση μεγάλη? // και ο κάθετος δρόμος απέναντι // πίτα στην κίνηση.

 Μήπως σου φαίνεται ανήφορος? // και ιδρώνεις μόνο στην θέα της γέφυρας των Πατελών // και πώς να τη διαβείς // με ένα ποδήλατο βαρύ // και τον ήλιο ντάλα μεσημέρι? // μήπως αγχώνεσαι // φοβάσαι // πως δεν είσαι για αυτήν την ανηφορική ζωή? // Κοίτα // πάρε ανάσα > και μην τα παρατάς.

 Ορθοπεταλιά μπορείς? // είναι καλύτερα, ξέρεις, γιατί χαζεύεις πιο ελεύθερα στην διαδρομή // Πάμε // προσπέρνα τα προβλήματα σου // ανηφόρες // κατηφόρες // δεν υπάρχουν // έχει δρόμο ακόμα μπροστά // το άγνωστο είναι εκεί μπροστά // Υπολόγισε πόσα θα αφήσεις πίσω // και κάνε το χωρίς δεύτερη σκέψη // ο δρόμος δεν είναι απλά βατός // είναι φτιαγμένος για να τον διασχίσεις.

 Μπορείς να θυμηθείς τότε που ανέβαινες σε ποδήλατο για πρώτη φορά? // τότε τα αυτοκίνητα ήταν λιγότερα // πολύ λιγότερα // όπως και τα προβλήματα σου // μπορείς να το θυμηθείς? // Βάλε ταχύτητα και ξεκίνα.

 Μακριά από τη δημοκρατία του μπατσόκ // τη λήθη // την τιβί // την ανεργία // τα λεφτά που χρωστάς // την ανθρωποφοβία του γείτονα // το στρες // το τσιγάρο που σ’αρέσει και δεν κόβεις // τον τεράστιο έρωτα με το εγώ σου // το μίσος των τάξεων // την αβεβαιότητα // τις περικοπές // το μούδιασμα του οικονομικού πολέμου // την καμαριέρα του νομισματικού ταμείου // τα ξύδια // την αποξένωση // τη μοναξιά // το χάζεμα στο ίντερνετ // την απάθεια // τον ανταγωνισμό // τη μιζέρια // όλο το μποτιλιάρισμα μέσα σου.

 Δεν ήσουν ποτέ άλλωστε για όλα αυτά // κι όλα αυτά που μπορείς να αφήσεις πίσω // ήταν πάντα ένα μεγάλο ψέμα // μια ψευδαίσθηση που προκαλεί ο εθισμός στο δήθεν πολιτισμό μας // σ’αυτήν την ηλιοκαμμένη κουλτούρα // καπιταλισμός και εικοστός πρώτος αιώνας // αφουγκράσου // ο εαυτός σου δε σε χωράει πια // αφού υπάρχεις για ουσιαστικότερα πράγματα // όχι για την “ελευθερία” να καταναλώνεις αυτά που σου “προτείνει” το σύστημα της εξημέρωσης του πολίτη.

 Θα το δεις // μόλις βγεις απ’ το διαμέρισμα που αποκαλείς νου // και καβαλήσεις το πραγματικό όχημα που πάντα διέθετες // και μην ανησυχείς για το πώς θα γίνει αυτό // Δε χρειάζεσαι γκουρού για να σε δασκαλέψει σε άβολες στάσεις // δε χρειάζεσαι κάποιο συγκεκριμένο τρόπο να αναπνέεις // δε χρειάζεται να αποστηθίσεις κάποια προσευχή ή το καλύτερο βιβλίο για το σύμπαν, τη ζωή και τα πάντα // δε χρειάζεται να ασπαστείς μια αληθινή κοσμοθεωρία // θρησκεία // ουτοπία του δρόμου // ούτε να καπνίσεις κάποιο είδος απαγορευμένης ενθεογενούς ουσίας.

 Η ενθεογενής ουσία // το όχημα μέσα σου // είναι ήδη εκεί // στη σωστή θέση // μέσα σε κάθε -μα κάθε- σου κύτταρο // από τότε που γεννήθηκες // και ποδηλατώντας // πασχίζοντας // μέσα σ’ αυτήν την ανισόρροπη μπούρδα που βαφτίσαμε Κρίση // ξυπνάει τους ανθρώπους // όπως έκανε πάντα.

 Βγες στο χωματόδρομο // να θυμηθείς πως ακούγεται το λάστιχο πάνω στο χώμα και στην πέτρα // βγες στο χωράφι // στους λόφους // ανέβα κάπου ψηλά // κατέβα μέχρι τη θάλασσα // κοίταξε πίσω το δρόμο που έκανες μέχρι εκείνη τη στιγμή // και μετά συνέχισε το ταξίδι // Βάλε τις πιστωτικές σου στις ακτίνες και κάνε πετάλι // Κάνε κουράγιο // και θα φτάσεις // μην αμφιβάλλεις καθόλου για αυτό // μόνο να θυμάσαι // πως η ουσία είναι το ταξίδι // ανάμεσα στους προορισμούς.

 Ω, σοφέ Χόμο σάπισενς, είσαι έτοιμος να εξελιχθείς? // Ξεκίνα με ένα μικρό δρομολόγιο // και απάντησε στον εαυτό σου.

του Γιώργου Παπαδακάκη