FREEVOX ελεύθερη σκέψη σε ελεύθερη γραφή – Βότκα και αναρρίχηση στα βουνά του Καυκάσου

Το αεροπλάνο των ρωσικών αερογραμμών KMV, επιτέλους, προσγειώνεται στο αεροδρόμιο του Pyatigorsk (Πιατιγκόρσκ) στη νότια Ρωσία και εμείς κάτω από τα άγρυπνα μάτια των στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων επιβιβαζόμαστε με γοργούς ρυθμούς στο Lada που μας περιμένει.

Βρισκόμαστε στα σύνορα Ρωσίας Γεωργίας και όπως πολύ καλά αντιλαμβάνεστε η κατάσταση είναι έκρυθμη και ο αέρας μυρίζει μπαρούτι.

Τίποτα δε μας πτοεί…

Απομακρυνόμαστε από την όμορφη “λουτρόπολη” και διεισδύουμε σ’ ένα τοπίο πρωτόγνωρης ομορφιάς. Πυκνά δάση που “ζώνουν” απίθανες χιονισμένες κορυφές, παγετώνες που γλείφουν με δύναμη το τραχύ έδαφος αλλάζοντας τη μορφή του μια για πάντα και άπειρα “παγωμένα” ποτάμια και ρυάκια συνθέτουν αυτό το ακόμα παρθένο τοπίο.

Από την πρώτη στιγμή καταλάβαμε πως αυτή η αποστολή θα μας μείνει αξέχαστη. . .

Η αφετηρία των ορειβατικών εξορμήσεων μας είναι το Djantugan sport center, ένα θέρετρο-κατάλοιπο από τότε που επί Σοβιετικής Ένωσης όλα γινόταν τεράστια και που σήμερα ουσιαστικά στεγάζει τους υλοτόμους της περιοχής. Το ιδανικό μέρος για να γνωρίσουμε από κοντά αυτούς τους ορεσίβιους ανθρώπους αλλά και να “ζήσουμε” λίγο τα βουνά που δεσπόζουν πάνω μας και συνεχώς μας καλούν.

Οι πρώτες μας εκδρομές ουσιαστικά είναι καθαρά αναγνωριστικές. Περπάτημα σε παγετώνες και λίγο σκαρφάλωμα ώστε σιγά σιγά να κερδίζουμε υψόμετρο και να εγκλιματιστούμε, πράγμα απαραίτητο για την προσέγγιση των ψηλότερων κορυφών.

Μία τεράστια “παιδική χαρά μας περικυκλώνει”, οι μέρες περνάνε ευχάριστά και το βράδυ μας βρίσκει γύρω από μία τεράστια στρογγυλή φωτιά παρέα με τους υλοτόμους, τρώγοντας “σισλικ” (σουβλάκι από μοσχάρι), πίνοντας βότκα και παίζοντας τουρνουά “φεύγα” (ναι τάβλι).

Όταν δε, είμαστε κουρασμένοι καταφεύγουμε λίγο χαμηλότερα σ’ ένα άλλο θέρετρο και εκεί με κλαδιά ευκαλύπτου επιδιδόμαστε στη φημισμένη ρωσική σάουνα.

Ζούμε ειδυλλιακές στιγμές μέχρι που τελικά ο εγκλιματισμός μας τελειώνει και είμαστε πλέόν έτοιμοι να γνωρίσουμε τον Καύκασο για τα καλά.

Οι κορυφές των πέντε και χιλιάδων μέτρων είναι από πάνω και μας περιμένουν.

Εικόνες μαγικές και αναμνήσεις αξέχαστες.

Πρώτη μας κορυφή/στόχος είναι το Curmachi 4041μέτρα, μία απαιτητική “αναρριχητική” κορυφή σχεδόν δίπλα μας αλλά περίπου 2000 μέτρα ψηλότερα μας.

Τι όμορφο σκαρφάλωμα….

Ότι έπρεπε για να ετοιμαστούμε για τον επόμενο στόχο μας, την κορυφή Elbrus 5642 μέτρα, την ψηλότερη κορυφή του Καυκάσου αλλά και της Ευρώπης.

Η αλήθεια είναι πως παρά το υψόμετρο, το Elbrus δεν είναι κάτι ιδιαίτερα τρομερό. Είναι μία κορυφή που για να την προσεγγίσεις απαιτεί πάρα πολύ περπάτημα και ουσιαστικά το μόνο που σ’ επιβραβεύει είναι η ατελείωτη θέα προς τον υπόλοιπο Καύκασο και στις υπόλοιπες βέβαια οξυκόρυφες απολήξεις του.

Τι άλλο όμως να ζητήσεις όταν έχεις στα πόδια σου ένα τέτοιο τοπίο.

Η κορυφή του Elbrus τελικά κατακτείται και γι άλλη μία φορά βρισκόμαστε γύρω από αυτή την γνωστή στρογγυλή φωτιά πίνοντας γι άλλη μία φορά βότκα, τρώγοντας και λέγοντας ιστορίες και ευτράπελα που στον καθένα από μας συνέβησαν σ’ αυτήν την “ψυχοφθόρα” ανάβαση.

Το πιο όμορφο τέλος, αρχή για μία νέα περιπέτεια.

Τέρμα τα παιχνίδια.

Τα πράγματα σοβαρεύουν και εμείς φορώντας το πιο αποφασιστικό μας βλέμμα, ομόφωνα αποφασίζουμε πως έχει φτάσει η ώρα να επισκεφθούμε παράνομα τη Γεωργία και μέσα από ένα δύσβατο αλλά ομολογουμένως απίθανο μονοπάτι να προσεγγίσουμε την κορυφή Ushba 4710, τη μητέρα των Θεών, όπως αναφέρεται στην τοπική μυθολογία.

Δε μπορεί να φτάσαμε ως εδώ και να μην επιχειρήσουμε μία ανάβαση στην ομορφότερη κορυφή του Καυκάσου.

Το μονοπάτι στην αρχή βατό και κάπου εκεί ένα ρώσικό στρατιωτικό περίπολο μας σταματάει και μας ζητάει να τους διαβεβαιώσουμε πως έπ’ ουδενί (!) δε θα περάσουμε στα Γεωργιανά σύνορα.

Βεβαίως κύριε “πολισμαν”, απαντάμε και συνεχίζουμε ακάθεκτοι για τον στόχο μας.

Ένα παγετωνικό ποτάμι μας συντροφεύει για ώρες μέχρι να βρεθούμε στον απότομο και κατακερματισμένο παγετώνα και να ξεκινήσει από “νωρίς” αυτή η γλυκιά ταλαιπωρία που από καιρό περιμέναμε.

Μέσα από δαιδαλώδη απότομα περάσματα τελικά φτάνουμε στο σημείο της πρώτης μας διανυκτέρευσης. Ένα μικρό πλατό σκαρφαλωμένο ψηλά πάνω σε μία βράχινη πλαγιά και με υπέροχη θέα προς τη “μητέρα των Θεών”. O καιρός μέχρι τώρα είναι καλός και το ξημέρωμα μας βρίσκει να σκαρφαλώνουμε το Ushba icefall, μία “σαντιγί” πεντακοσίων μέτρων από πάγο που μας οδηγεί στο Ushba plateau το δεύτερο σημείο για τη διανυκτέρευση μας και ίσως το ειδυλλιακότερο μέρος που θα μπορούσαμε να επιλέξουμε για μία νύχτα κάτω από τα άστρα. . .

Έτσι πιστεύαμε και έτσι ειλικρινά νομίζαμε χωρίς όμως να ρωτήσουμε την ξενοδόχο..