Για πολλούς, με έμφυτο το ταξιδεύειν κι έντονη την τάση φυγής, είναι το μαργαριτάρι της Καραϊβικής. Χρυσοκέντητες παραλίες με παρέα τους κοκοφοίνικες. Για άλλους, πιο πολιτικοποιημένους, είναι ο Φιντέλ, ο αγέρωχος μουσάτος με γοητεία τη ρητορεία και τη χακί του τη στολή. Για τους πιο ανήσυχους και παρορμητικούς, με φλέβα αγωνιστή τύπου Βελουχιώτη, είναι ο γοητευτικός Τσε – σύμβολο, μέχρι και τατουάζ τον χτυπάνε. Για εκείνους που έχουν ψηλά τη λίμπιντο, και κινούνται μεταξύ Δον Ζουάν και Στάθη Ψάλτη, είναι οι μελαμψές καλλονές και η αίσθηση ερωτικής έλξης και παιχνιδιού που ξεχυλίζει κάθε δρόμο, κάθε γωνία, κάθε περβάζι. Για τους πιο διαβαστερούς, με κοινωνική ευαισθησία, είναι οι γιατροί, οι καθηγητές και γενικά το υψηλό επίπεδο μόρφωσης παρά το υψηλό, επίσης, επίπεδο φτώχειας. Για τους μεγαλοδιευθυντάδες, πρoέδρους, ιδιοκτήτες, είναι τα χειροποίητα, μοσχομυρισμένα πούρα. Για τους μερακλήδες λάτρεις του οίνου, είναι το εκπληκτικό ρούμι, προϊόν απόσταξης των χυμών του ζαχαροκάλαμου, που οι Ευρωπαίοι κατακτητές έφεραν στα νησιά της Καραϊβικής. Για αυτούς που χορεύουν ακόμα και στον ύπνο τους, είναι ο ξέφρενος χορός, ο αυθόρμητος, ο αυτοσχέδιος, η σάλσα και η ρούμπα.