Σκηνοθεσία: Μάικλ Κέρτιζ / Σενάριο: αδελφοί Επστάιν και Χάουαρντ Κοτς / Παίζουν: Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Ίνγκριντ Μπέργκμαν / Η.Π.Α. / 1942 / Αισθηματική, Δράμα / 102’

Αλήθεια, τι μπορεί να γράψει κάποιος για μια ταινία του 1942 που κατάφερε μέσα σε μόλις 100 λεπτά να συγκεντρώσει αξιωματικούς των Ναζί, ένα στριφνό Αμερικανό ζεν πρεμιέ αντι(υπερ)ήρωα, μια πανέμορφη γυναίκα της Αντίστασης, τον πιο γνωστό πιανίστα όλων των εποχών, μια μελωδία που έχουμε σιγοψιθυρίσει όλοι, και μια σκηνή αποχαιρετισμού δίπλα στους έλικες ενός αεροπλάνου που έχει χαραχτεί με χρυσά γράμματα στην Κινηματογραφική Βίβλο. H Casablanca συμπληρώνει το 2012 70 χρόνια από την κυκλοφορία της και όπως και το soundtrack της δηλώνει γίνεται όλο και καλύτερη «As time goes by». O Humphrey Bogart, ιδιοκτήτης νυχτερινού μαγαζιού στην Casablanca έρχεται μέσα σε μια νύχτα αντιμέτωπος με το παρελθόν του και διχάζεται ανάμεσα στην καρδιά και τη λογική του. Η Ιngrid Bergman, ο έρωτας της ζωής του που έχασε μέσα στη δίνη του πολέμου και ξανασυνάντησε ξαφνικά εκείνο το βράδυ, πρέπει πάση θυσία να εγκαταλείψει άμεσα την πόλη, παρέα με τον αντιστασιακό σύζυγό της. Θα τη βοηθήσει; Ή μήπως…
Το σημαντικό με την Καζαμπλάνκα είναι ότι ο καθένας μπορεί να τη λατρέψει για διαφορετικούς λόγους. Άλλος για την εκπληκτική της ατμόσφαιρα. Άλλος για το love story ανάμεσα στον Rick και την Ilsa. Άλλος για τα κουστούμια της. Άλλος για τον περίφημο διάλογο ανάμεσα σε Sam και Ilsa που κλείνει με το «Play it Again Sam». Προσωπικά όμως, θέλω να ξεχωρίζω μία σκηνή. Η Ilsa έχει φύγει από το μπαρ, o Sam αναζητάει τον Rick και τον βρίσκει στα σκοτάδια αγκαλιά με ένα μπουκάλι ουίσκι. Όταν λοιπόν του ζητάει να φύγουν, να τα παρατήσουν όλα και να μην κοιτάξουν πίσω, ο Rick, βρισκόμενος μέσα στην ένταση του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου και όντας στο στόχαστρο όλων (συμμάχων και ναζί), μπορεί και σκέφτεται ΜΟΝΟ ένα πράγμα: «Of all the Gin joints in all the towns in all the world… She had to walk into mine!».

του Βασίλη Μανιά  www.vasilakos.org