Εδώ και ενάμιση χρόνο που κυκλοφορεί αυτή η εφημερίδα σε κάθε δύσκολη στιγμή της μαζευόμαστε και το συζητάμε. Συζητάμε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σαν μία «νέα» εναλλακτική πρόταση ενημέρωσης. Συζητάμε κυρίως για τα προβλήματα που μας δημιούργησε η κρίση και πώς θα τα αντιμετωπίσουμε. Πάντα στο τέλος όμως καταλήγουμε λέγοντας: Εμείς θα τα καταφέρουμε. Θα τα καταφέρουμε γιατί έχουμε υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μας αλλά κυρίως στους αναγνώστες που κρύβονται πίσω απ’ αυτό το όνειρο μας.

Σε αυτό το τεύχος θα παρατηρήσετε αρκετές αλλαγές στα πλαίσια της συνεχούς βελτίωσης και ποιότητας του εντύπου, που από εδώ και στο εξής θα το χαρακτηρίζουν (εξ ου και ο πρόλογος).

Η κουβέντα που λέμε λοιπόν κλείνοντας όλα μας τα «εκτάκτου ανάγκης» meeting είναι αυτή που μας δίνει την αυτοπεποίθηση να συνεχίσουμε.

Μια τέτοια αυτοπεποίθηση νομίζω πως λείπει κι από τους πολίτες αυτής της χώρας.

Εδώ και ενάμιση χρόνο όλοι οι Έλληνες έχουμε πειστεί πως δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Πως οι μέρες και τα χρόνια που έρχονται περιέχουν μόνο δεινά. Πως το παρελθόν θα μας δώσει τη λύση του προβλήματος απομονώνοντας όσα κομμάτια του μας παρείχαν ευχάριστες, οικονομικού περιεχομένου, στιγμές. ‘Όλες αυτές οι στιγμές όμως ήταν «δανεικές». Αντί λοιπόν να μπορέσουμε να τις αντικαταστήσουμε με ουσιαστικές αλλαγές προσπαθούμε να τις διατηρήσουμε ή και να τα τις επαναφέρουμε.

Δυστυχώς η κοινωνία μας συντηρεί όλο αυτό, αφού εξακολουθεί να μη δέχεται καμία αλλαγή, καμία μεταρρύθμιση. Μας έχει κυριεύσει ο φόβος ο οποίος μας γερνάει παίρνοντάς μας τη δυνατότητα της αντίδρασης. Η γερασμένη και φοβισμένη κοινωνία μας φοβάται. Φοβάται το μέλλον, την αλλαγή, έχει βολευτεί με τη στασιμότητα και την αδράνεια.

Τι γίνεται όμως αν αυτή η αδράνεια υπάρξει σε περίπτωση χρεοκοπίας; Μας καταστρέφει(!). Αδράνεια σημαίνει χάσιμο χρόνου. Η αδιαφορία και το «βόλεμα» της στασιμότητας οδηγούν σε επαλήθευση όλων αυτών που θέλουν την πτώχευση. Όλων αυτών που θέλουν την έξοδο απ’ την Ε.Ε και την επιστροφή στη δραχμούλα μας. Δηλαδή θέλουν την οικονομική μας καταστροφή, την ανοχή μας, για ένα μέλλον που θα κάνει τη χώρα μας να μοιάζει τριτοκοσμική.

Πλέον και μετά από σχεδόν δύο χρόνια μιζέριας και στασιμότητας, πρέπει να αρχίσει, η κοινωνία, να αντιδρά. Να αντιδρά σε όλα αυτά τα συμφέροντα που μας κρατούν καθηλωμένους απορρίπτοντας κάθε αλλαγή.

Ας είμαστε ειλικρινείς σαν πολίτες αυτής της δύσμοιρης χώρας και ας παραδεχθούμε πως ξέρουμε τι πρέπει να αλλάξει.

Ναι, πιστεύω πως το ξέρουμε όλοι μέσα μας. Για να υπάρξει ανάπτυξη θα πρέπει να συμβαδίσουμε με τα κοινοτικά δεδομένα, να σβήσουμε το σάπιο κράτος, αναπτύσσοντας παράλληλα την παραγωγικότητα, να ανοιχτούν τα κλειστά επαγγέλματα, να εναρμονιστούμε με το ευρωπαϊκό φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα, να μειώσουμε την φοβερή «ελληνική» γραφειοκρατία. Αυτοί που υποστηρίζουν πως με το να ριχτούν απλά λεφτά στην αγορά λύνονται όλα, είναι αυτοί που θέλουν να συνεχιστεί η εξαπάτηση του ελληνικού λαού, είναι αυτοί που «τρώνε» το δημόσιο πλούτο υπό την κάλυψη της προόδου τους.

Δυστυχώς ο λαός μας βρίσκεται στην πρώτη γραμμή ενός άνισου(ας μου επιτραπεί η λέξη) πολέμου, συμμετέχοντας σε μάχες οι οποίες είναι από πριν χαμένες, τη στιγμή που οι πολιτικές, οι συνδικαλιστικές δυνάμεις, τα σωματεία, οι επιστήμονες βρίσκονται σε αδράνεια.

Καταλήγοντας προτείνω να κλείνουμε τα αυτιά μας σε οποιαδήποτε προσπάθεια διασποράς φόβου απ’ αυτούς τους σάπιους που οδήγησαν τα πράγματα σε αυτό το σημείο. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας πως για να ξεπεραστούν τα προβλήματα πρέπει να κινηθούμε αποφασιστικά. Δυστυχώς οικονομία και πολιτική σημαίνει ρίσκο, όπως και η ζωή.

Απολαύστε λοιπόν αυτές τις αλλαγές της εφημερίδας και να είστε σίγουροι πως…

Εμείς θα τα καταφέρουμε…