Είναι η πρώτη φορά που οι μαθητές της ειδικότητας σχεδιαστών εσωτερικών χώρων της ΕΠΑΣ Ηρακλείου παρουσιάζουν στο κοινό τη δουλειά τους. Η έκθεση γίνεται για να προβληθεί η συγκεκριμένη ειδικότητα και  να μάθει ο κόσμος τι γίνεται στην ΕΠΑΣ Ηρακλείου.

Η έκθεσή των μαθητών περιλαμβάνει σχέδιο, φωτογραφία, προβολές, τρισδιάστατες κατασκευές. Η έκθεση πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Γραφείου Σχολικών Δραστηριοτήτων και του Δήμου Ηρακλείου.

Πρόκειται για έργα μαθητών που έγιναν στο πλαίσιο σχολικών εργασιών στα μαθήματα που διδάσκονται (φωτογραφία, ελεύθερο σχέδιο, αρχιτεκτονικός σχεδιασμός, σχεδιασμός  εσωτερικών και επαγγελματικών χώρων,  σχέδιο με ηλεκτρονικό υπολογιστή, προοπτικό  σχέδιο και μακέτα).

Στην έκθεση παρουσιάζονται, μεταξύ άλλων, περίπου 100 φωτογραφίες, 50 σχέδια ελεύθερου σχεδίου και συνολικά τα έργα ξεπερνούν τα 200. Επίσης προβάλλονται και βίντεο με εργασίες μαθητών.

Τέλος κάθε βράδυ το αίθριο της πύλης «μεταμορφώνεται» σε θερινό σινεμά και προβάλλονται ταινίες καλλιτεχνικού περιεχομένου.

3-12 Μαϊου στην πύλη Βιτούρι (περιοχή Βίγλα)

Ωράριο: 09:00 – 13:00 & 19:00 – 21:00

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ «ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ»

ΤΗΣ ΕΠΑΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΥΛΗ ΒΙΤΟΥΡΙ

Ώρα έναρξης προβολών:  8:00μ.μ. είσοδος ελεύθερη 

04/05/2012 : FRIDA (2002) της Τζούλι Τέιμορ  (123’ λεπτά)

Η ταινία είναι η εξιστόρηση της ζωής της Frida Kahlo εστιάζοντας στη σχέση της με τον Diego Rivera. Εκτός από τη σχέση με τον Rivera η ταινία καλύπτει όλη τη ζωή της Kahlo από την παράνομη σχέση της με τον Leon Trotsky, ως τους προκλητικούς, για την εποχή εκείνη, ερωτικούς δεσμούς με άλλες γυναίκες. H Frida Kahlo χτυπήθηκε από τη μοίρα όταν το 1925 ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα άλλαξε τη ζωή της για πάντα…

05/05/2012 : Το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι (2003)  του Πίτερ   Γουέμπερ  (100’ λεπτά)

Η 16χρονη Γκριτ, υπηρέτρια στο σπιτικό του διάσημου ζωγράφου Βερμέερ, έλκεται από τον κόσμο των χρωμάτων και των φωτοσκιάσεων του αφεντικού της, γίνεται στα κρυφά  βοηθός και μοντέλο του, προκαλεί όμως τη ζηλοτυπία της αφεντικίνας της, όπως και τις κατακτητικές ορέξεις του «προστάτη»-μαικήνα της οικογένειας του ζωγράφου.

07/05/2012 : HOME (2006) του Γιαν-Αρτούς Μπερτράν  (90’ λεπτά)

Οι ραγδαίες κλιματολογικές αλλαγές στον πλανήτη Γη τις τελευταίες  δεκαετίες και η διαφαινόμενη εξάντληση τον φυσικών πόρων αποτελούν τον θεματικό πυρήνα αυτού του ντοκυμαντέρ οικολογικής αφύπνισης. Το «Home» είναι η πρώτη ταινία, που αποτελείται εξ ολοκλήρου από εναέρια πλάνα, ενώ – κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της – απασχόλησε τρία κινηματογραφικά συνεργεία, που εργάζονταν  παράλληλα για 21 μήνες στις τέσσερις άκρες της Γης.

08/05/2012 : Ταξίδι στη Σελήνη (1902) του Ζώρζ Μελιές  (14’ λεπτά)

H πρώτη ταινία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ο Γάλλος κινηματογραφιστής των 555 ταινιών, ο Ζωρζ Μελιές, εξέλιξε το μέσο όπως το παρέλαβε από τους Λυμιέρ. Το «Ταξίδι στη Σελήνη», διάρκειας κάτι λιγότερο των 14 λεπτών, είναι ταυτόχρονα και η πρώτη ταινία επιστιμονικής φαντασίας, στην οποία χρησιμοποιήθηκαν γραφικά, οπτικά εφέ, κινούμενα σχέδια, ιδιαίτερα σκηνικά…

Ανδαλουσιανός Σκύλος (1928) του Λουίς Μπουνιουέλ  (16’ λεπτά)

Η ταινία αυτή αποτελεί ίσως το μοναδικό δείγμα τόσο καθαρής υπερρεαλιστικής έκφρασης στο χώρο της έβδομης τέχνης. Βασισμένη σε όνειρα, των Μπουνιουέλ και Νταλί, ο “Ανδαλουσιανός σκύλος” αποτελεί συρραφή φαινομενικά ασύνδετων, απρόσμενων και αισθητικά προκλητικών σκηνών, οι οποίες έχουν ερμηνευτεί ως αλληγορίες.

09/05/2012 : Το μυστήριο Πικάσο (1956) του Ανρί-Ζώρζ Κλουζώ  (78’ λεπτά)

Ένα ντοκιμαντέρ που δείχνει τον Πάμπλο Πικάσο να ζωγραφίζει για το φακό της φωτογραφικής μηχανής. Οι πίνακες φτιάχνονται μόνο για την ταινία και στη συνέχεια οι περισσότεροι από αυτους καταστρέφονται, έτσι ώστε να υπάρχουν μόνο για την ταινία. Η ταινία ξεκινά με τον Πικάσο να δημοιουργεί απλά σχέδια σε μαύρο και άσπρο, ενώ σταδιακά εξελίσσονται σε έργα μεγάλων διαστάσεων, κολάζ και ελαιογραφίες.

10/05/2012 : Οι μεγάλοι της Αναγέννησης – Τα μυστικά της Μόνα Λίζα (2003) ντοκιμαντέρ του BBC  (58’ λεπτά)

Ο διασημότερος ίσως πίνακας στην ιστορία της ζωγραφικής είναι ένα έργο που αποτελεί μυστύριο ακόμα και σήμερα. Ποιο είνα όμως το μυστικό που κρύβεται πίσω από το αινιγματικό χαμόγελο της Μόνα Λίζα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες;  Επιστήμονες και ερευνητές δίνουν τις δικές τους απαντήσεις…

11/05/2012 : Μικρόκοσμος (1996) των Κλόντ Νουριτσάνι, Μαρί Περενού           (75’ λεπτά)

Μία ώρα και ένα τέταρτο σε έναν άγνωστο πλανήτη: τη Γη, που ξαναανακαλύφθηκε στην κλίμακα του εκατοστού. Οι κάτοικοί της, φανταστικά πλάσματα: τα έντομα και άλλα ζώα της χλόης και του νερού. Τα τοπία της: τα αδιαπέραστα δάση που σχηματίζουν οι τούφες της χλόης, ή οι μεγάλες σαν μπαλόνια σταγόνες της δροσιάς… Αυτός ο λιλιπούτειος κόσμος κινηματογραφήθηκε με τη βοήθεια που προσέφεραν οι κατασκευασμένες ειδικά για αυτή την ταινία μικροκάμερες…

12/05/2012 : Pollock ο ασυμβίβαστος (2000) του Έντ Χάρις   (123’ λεπτά)

Ο Jackson Pollock είναι ένας σπουδαίος Αμερικανός ζωγράφος, ηγέτης του κινήματος του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Η ταινία εστιάζει στην  ταραγμένη ζωή του ζωγράφου από τις αρχές του 1941, όταν ζωγράφιζε σ’ ένα άθλιο νεοϋρκέζικο διαμερισματάκι, μέχρι την αυτοκτονία του το 1956. Οι σχέσεις του με τη γυναίκα του Λι Κράσνερ, τα χρόνια της αναγνώρισης, αλλά και της παρακμής, εξαιτίας των προβλημάτων που είχε με το αλκοόλ.

«Στη νίκη αξίζουμε σαμπάνια. Στην ήττα τη χρειαζόμαστε.»

Ναπολέων Βοναπάρτης

Έλα, εντάξει. Για τους περισσότερους -αν όχι για όλους- ήταν ένας δύσκολος χειμώνας. Παγωμένος, ζόρικος και αλλοπρόσαλλος. Ίσαμε χίλιες φορές φτωχύναμε, θολώσαμε, «νταουνιάσαμε», κρυώσαμε, την αρπάξαμε και γκρινιάξαμε. Πολύ όμως. Και δεν είμαι και απόλυτα σίγουρη ότι αυτά τα παραπάνω (κακά) φταίνε που, επειδή μας βρήκανε ταυτόχρονα, χαλαστήκαμε τόσο ή φταίει η καθιερωμένη επιδραστική χειμωνιάτικη μελαγχολία που τα έκανε όλα χειρότερα απ΄ότι τους άξιζε να είναι. Και δεν είμαι σίγουρη, διότι αν αναλογιστώ ότι δεν έχουμε δικαίωμα ν’ αναλώνουμε ευτυχία χωρίς να τη δημιουργούμε, όπως και να σπαταλάμε πλούτο χωρίς να τον παράγουμε (όχι εγώ, ο Τζ. Μπέρναρντ Σω κάποτε), εξηγείται απόλυτα ορθολογικά γιατί μας βρήκαν όλα τα στραβά μαζεμένα σε αυτή τη χώρα που ζούμε. Αλλά αυτό θα τ΄αναλύσουμε άλλη ώρα.

Εδώ και λίγες μέρες φτιάχνει ο καιρός, η διάθεση, οι νύχτες και σα να στρώνει το πράγμα σιγά-σιγά. Όχι ότι έγιναν ξαφνικά όλα ρόδινα αλλά, αυτά τα winter blues που θέλανε να μας τσιμεντώσουν τα πόδια, την κάνουν με ελαφρά μαζί με τον χειμώνα. Και αφού συμβιβαστήκαμε με το αναπόφευκτο, ας πάμε παρακάτω και ας μην τρελαινόμαστε κιόλας. Ακριβώς επειδή η ευτυχία της ζωής μας εξαρτάται από την ποιότητα των σκέψεών μας, ας το πάρουμε λίγο αλλιώς.

Στην απεραντοσύνη του σύμπαντος όλα είναι μαγνητικά, αλληλένδετα και αλληλεξαρτώμενα. Και αφού υπάρχουμε σε αυτό το σύμπαν και το σύμπαν είναι νους, ας φορτώσουμε λίγη αισιοδοξία και χαμογελάκια. Και πεταλούδες στο στομάχι… και στο μυαλό. Η άνοιξη είναι επιτέλους εδώ, έτοιμη να φωτοσυνθέσει  αλλά δεν θα κάτσει για πολύ και μετά θα σου λείπει πάλι. Και θα μου πεις, κάθε άνοιξη έτσι δεν είναι πάντα, τώρα το κατάλαβες εσύ, όμως κάπου-κάπου πρέπει να εκτιμάμε και τα αυτονόητα για να μας αγαπάνε κι αυτά. Είπαμε, αν δεν παινέψεις το σύμπαν σου, θα πέσει να σε πλακώσει. Και δεν είναι καιρός για τέτοια τώρα. Γι αυτό λοιπόν, να ελέγχουμε τις σκέψεις μας, να ενεργοποιήσουμε τις θετικές και να περιμένουμε -μόνο- το καλύτερο. Νομοτελειακά, όλα ξεκινάνε από τον τρόπο που σκεφτόμαστε και επειδή υπάρχει η δύναμη του νου πάνω στην ύλη, απαγορεύονται ρητά όχι μόνο οι αρνητικές σκέψεις αλλά και οι αρνητικές φράσεις.

Σε αυτήν τη διάσταση λοιπόν, που το εξωτερικό είναι αντανάκλαση του εσωτερικού, ας το πάρουμε απόφαση, όσο επιπόλαιο ή ακατόρθωτο κι αν ακούγεται: οι αποτυχίες είναι απλά νέες ευκαιρίες, τα λάθη είναι εμπειρίες και οτιδήποτε τελείωσε και έγινε παρελθόν είναι αναμνήσεις. Η ευτυχία θα πρέπει να υπάρχει «εδώ και τώρα» σε ουσιαστικές και πραγματικές σχέσεις και όχι σε ένα αόριστο και μακρινό «κάποτε».

Αφού λέμε και ξαναλέμε πως η ευτυχία κατακτιέται και δεν χαρίζεται και  πως οτιδήποτε σκέφτεσαι το μπορείς, αρκεί λοιπόν ο κάθε άνθρωπος να ξεθολώσει και να φτιάξει τις δικές του εικόνες. Η (θετική) σκέψη είναι η αρχή. Και η αρχή είναι το μισό του ολόκληρου. Το θετικό ελκύει το θετικό, η σκέψη ελκύει τη δράση, το καταλάβαμε; Το καταλάβαμε. Α, και τώρα που το σκέφτηκα, πάω να βάλω κάπου την «τελεία» που κουβαλάω στην τσέπη μου όλο το χειμώνα. Γιατί; Γιατί μπορώ.

της Ζωής Αδαμάκη  zadamaki@freevox.gr

Τον γνώρισα τυχαία ένα Σαββατιάτικο πρωινό του Νοέμβρη. Συμμετείχαμε σ’ ένα παιχνίδι: «Το κυνήγι του ελεύθερου βιβλίου» που διοργανώθηκε από το Bookcrossing και τον Όμιλο UNESCO Νέων Θεσσαλονίκης. Συμμετείχα στην μπλε ομάδα και ο Σπύρος ήταν ο φωτογράφος μας. Τελικά ήταν διασκεδαστικό να μας ακολουθεί ο φακός και να καταγράφει κάθε μας κίνηση. Μετά τις καθιερωμένες συστάσεις ρώτησα: «Ασχολείσαι επαγγελματικά με τη φωτογραφία ή είσαι κι εσύ ένας ερωτευμένος ερασιτέχνης;». Απάντηση καταφατική χωρίς περαιτέρω σχολιασμούς. Το βράδυ επέστρεψα εξουθενωμένη σπίτι, αλλά ως συνήθως έκανα αυτό το μαγικό κλικ και περιηγήθηκα στη σελίδα του Σπύρου: www.spyrospaloukis.com Φωτογράφος, συγγραφέας, εκδότης.

Λίγους μήνες μετά τον ξανασυναντώ, αυτή τη φορά για λογαριασμό του Freevox. Η κουβέντα μας κράτησε περί τις τρεις ώρες και εξελισσόταν ασταμάτητα.

Σκέφτομαι από πού να ξεκινήσω. Παίρνει την πρωτοβουλία και λέει: «Από το 2003, αυτή είναι η αρχή μου, πάντα αυτή θα ‘ναι». Ανακαλύπτω ότι μας συνδέει κάτι το οποίο έμελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του είναι μας. Βρεθήκαμε και οι δυο στα είκοσι τρία μας στις Κάτω Χώρες, ο Σπύρος στο Βέλγιο κι εγώ στην Ολλανδία. Βέβαια εγώ το έζησα το 2011, ενώ εκείνος το 2003. Γυρνάει πίσω εννιά χρόνια, εκεί όπου αναζητούσε τον εαυτό του. «Το 2003 αποτελεί το σωτήριο έτος Erasmus. Εκεί βρήκα την ισορροπία και την ηρεμία στη φωτογραφία και στη συγγραφή που πάντα συνδέονται με το ταξίδι».

Το καλοκαίρι του 2003 τον βρίσκει ως μοναχικό ταξιδιώτη στη Σύρο. Εκεί γίνεται αυτόπτης μάρτυρας μιας τρυφερής στιγμής ανάμεσα σε δυο κορίτσια. Η αποτύπωση αυτής της στιγμής του προσέφερε μια υπέροχη φωτογραφία και του απέφερε το δεύτερο βραβείο σ’ένα πανευρωπαϊκό διαγωνισμό με θέμα τη «φιλία». «Είναι ένα πράγμα μικρό από αυτά που συμβαίνουν λες κι έρχεται μια νεράιδα στο αυτί και σου ψιθυρίζει «καλά πας». Πιο πολύ είναι σημάδι, παρά γεγονός».

Οι πολλές σκέψεις, οι ιδέες και τα βιώματα του συνομιλήσανε κάποια στιγμή κι έτσι εμπνέεται τον «Καρλομάγνο και την κάμερα με τα μυστικά του» (εκδόσεις Μαγικό Κουτί), αναζητώντας την ελληνική και ευρωπαϊκή μας ταυτότητα. «Πάντα αυτό θα είναι το αγαπημένο μου έργο!» .Η σιγουριά στα μάτια του με εκπλήσσει. Και συνεχίζει «γιατί στον Καρλομάγνο έχω την πιο αθώα ματιά που θα μπορούσα να έχω συγγραφικά και φωτογραφικά και ήταν το βήμα που με οδήγησε στο σήμερα».

Μα πώς ξεκίνησε όλο αυτό; «Τα βιώματα τα είχα όπως και τις φωτογραφίες στο σκληρό δίσκο, οπότε έστειλα ένα τυχαίο email στο Νίκο το Βλαντή σκεπτόμενος «κάνε το καθήκον σου και ξέχνα το»». Ο Νίκος (συγγραφέας 10 βιβλίων και ιδρυτής του εκδοτικού οίκου Μαγικού Κουτιού) ήταν ο άνθρωπος που του έδειξε το μονοπάτι και τον «τράβηξε» από την αμφιβολία (αν και ήταν ήδη σε αυτό το μονοπάτι).

Μετά τον Καρλομάγνο έχει την αυτοπεποίθηση να συνεχίσει. Έτσι το 2009 κυκλοφορεί το φωτογραφικό λεύκωμα «Έδεσσα» με έντονο εικαστικό και ταξιδιωτικό ενδιαφέρον για τον γενέθλιο τόπο του από τις εκδόσεις Fata Morgana (Οπτική ψευδαίσθηση – μάγισσα του βασιλιά Αρθούρου) που ίδρυσε ο ίδιος.

Η επιτυχία αυτού του λευκώματος αποτελεί το εφαλτήριο για νέα δημιουργία, το «Daydreaming: εκατό Έλληνες του Βελγίου ονειρεύονται την Ελλάδα». Το «Daydreaming» αποτελεί το πιο φιλόδοξο έργο μου γιατί ξεκίνησα μόνος το 2003 από μια άγνωστη χώρα κι επιστρέφω ξανά το 2009 ως καλλιτέχνης για να υλοποιήσω το όνειρο μου με μια μηχανή στο χέρι». Πραγματικά αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο ήταν αυτό το εγχείρημα. «Απαιτεί εγρήγορση, μιας και δεν τους ήξερα, έπρεπε να τους βρω, να με δεχτούν, να με υποδεχτούν, να τους αποκωδικοποιήσω και να τους κερδίσω σε δευτερόλεπτα ώστε να με εμπιστευτούν και να κλείσουν τα μάτια τους». Ναι έκλειναν τα μάτια τους και ονειρευόντουσαν την Ελλάδα τους. «Μιλάς, μιλάς, μιλάς γι’ αυτό το μαγικό δευτερόλεπτο».

Επιλογή εκατό Ελλήνων; Βιβλίο πεντακοσίων καφέδων, χιλιάδων email, συναντήσεων στο skype για να ανακατώσει τον ελληνισμό και να βρει αυτό που έψαχνε: να φωτογραφίσει εκατό Έλληνες του Βελγίου που κατοικούσαν σε διάφορες πόλεις και ανήκαν σε διάφορες κοινωνικοοικονομικές βαθμίδες. «Αρχικά είσαι μια φωνή που ψάχνει μόνη της τους εκατό, στο διάβα συναντάς τους εκατό κι έπειτα αυτοί ψάχνουν εσένα». Το λεύκωμα εκδόθηκε το 2010 και προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, με αποκορύφωμα την παρουσίαση του τον Οκτώβρη του 2011 στο Ευρωκοινοβούλιο, προσφέροντας του δύναμη και ένα δώρο μαγικό. Τι δώρο; Αναλαμβάνει τη διαχείριση του Μαγικού Κουτιού (εκδόσεις του πρώτου του βιβλίου-www.themagicbox.gr) κι έτσι επιβραβεύεται ο κόπος του για την αγάπη και την δουλειά που κάνει για το βιβλίο. «Από ένα μολυβένιο στρατιωτάκι του Μαγικού Κουτιού γίνομαι ο ιδιοκτήτης του». Αν και προτιμά να αποκαλείται εμψυχωτής του μιας και όρος αυτός εμπεριέχει την ενέργεια, αυτή που δίνεις και αυτή που παίρνεις. Έτσι ένας νέος κύκλος έχει ανοίξει.

Αυτό το διάστημα δουλεύει πυρετωδώς. Ετοιμάζει ένα φωτογραφικό παραμύθι βασισμένο σε μύθους της περιοχής της Έδεσσας ενώ παράλληλα προετοιμάζει το project «Λόγος» για την Photobiennale Θεσσαλονίκη 2012.

Πόσο ευτυχισμένος άραγε πρέπει να ‘ναι ένας άνθρωπος που πραγματοποιεί το παιδικό του όνειρο; Αναρωτιέμαι. Χαρακτηρίζει τον εαυτό του ως «gladiator» (μονομάχος) ζώντας και δουλεύοντας με πείσμα αλλά και ρομαντικό αφού τα βιβλία είναι πάντα ρομαντικά, αλλιώς θα έκανε άλλη δουλειά, μου εξομολογείται χαρακτηριστικά. Και πόσο δύσκολο είναι στην Ελλάδα του σήμερα να είσαι ονειροπόλος και δημιουργικός; Το τελευταίο του βιβλίο «Η γενιά του Μπλακ Άουτ» είναι τόσο επίκαιρο στην εποχή που ζούμε. Αν και το ολοκλήρωσε το 2009, εκδόθηκε το 2011. Εκεί βλέπει τους ανθρώπους να φοράνε μαύρη κουκούλα για να μη φαίνονται τα κεφάλια τους. «Στη γενιά του Μπλακ Άουτ ανήκουν αυτοί που βρέθηκαν- βρίσκονται- να ζήσουν σ’ένα κόσμο στον οποίο κόπηκε το ζωοποιό ρεύμα. Το σκοτάδι είναι μεταφυσικό. Είναι το σκοτάδι που έχουμε μέσα μας και δεν ικανοποιούμαστε με τίποτα. Ας μην παίρνουμε τον εαυτό μας σοβαρά, οπότε μην παίρνουμε και την κρίση στα σοβαρά».

Πριν τον αποχαιρετήσω του ζητάω να μου πει μια φράση που τον αντιπροσωπεύει.

«Spiele Leben» – «Παίξε» με τη ζωή!

συνέντευξη στην Κατερίνα Ντάλλη  k.ntalli@freevox.gr

Όλοι ξέρουμε πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν στην υγεία μας τα φρούτα και τα λαχανικά. Το φωνάζει άλλωστε ένα φρεσκοκομμένο μήλο ή μια τομάτα, στην πρώτη δαγκωνιά. Το επιβεβαιώνει ένας φυσικός χυμός, που ενεργεί άμεσα σε μια ατονία. Αλλά ακόμα καλύτερα φαίνεται στον οργανισμό που καταναλώνει καθημερινά επαρκείς ποσότητες φρούτων και λαχανικών. Άλλωστε, «ένα μήλο την ημέρα, τον ιατρό τον κάνει πέρα».

Άραγε, πόσα χρόνια να πέρασαν από τότε που ακούστηκε για πρώτη φορά η παραπάνω λαϊκή ρήση; Είναι το μήλο ικανό να μας βοηθήσει να απαλλαγούμε από συχνές επισκέψεις σε ιατρούς;

Για το μόνο που μπορώ να είμαι σίγουρος, είναι πως η ποιότητα των μήλων που κατανάλωναν τότε, ήταν σαφώς καλύτερη από αυτά που καταναλώνουμε σήμερα και συνεπώς ικανότερα να βοηθήσουν στην προώθηση της καλής υγείας. Για να μην παρεξηγηθώ όμως θα το γενικεύσω, αφού στόχος μου δεν είναι να ενοχοποιήσω το μήλο, αλλά να αναρωτηθώ μαζί σας κατά πόσο τα φρέσκα φρούτα και λαχανικά είναι πλέον ικανά να μας βοηθήσουν να πετύχουμε καλή υγεία.

Ανεξάρτητα με την ηλικιακή ομάδα στην οποία ανήκουμε, θεωρώ δεδομένο πως τα τρόφιμα που καταναλώναμε στην παιδική μας ηλικία ήταν εντελώς διαφορετικά με αυτά που καταναλώνουμε σήμερα. Σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε σχετικά με την περιεκτικότητα φρούτων και λαχανικών, βρέθηκε ότι τα επίπεδα βασικών βιταμινών και μετάλλων είναι σαφώς χαμηλότερα σήμερα, απ’ότι ήταν πριν 30 χρόνια. Σε μια άλλη έρευνα, συγκρίθηκαν βάσεις δεδομένων του 1930 και του 1980 για 8 ιχνοστοιχεία, σε 40 διαφορετικά φρούτα και λαχανικά. Αυτό που παρατηρήθηκε ήταν μια ουσιαστική μείωση σε ασβέστιο, μαγνήσιο, σίδηρο, χαλκό, νάτριο και κάλιο.

Γιατί όμως χάνονται στην πορεία όλα αυτά τα θρεπτικά συστατικά; Σίγουρα οι αιτίες ξεκινούν πριν από το στάδιο της αναπαραγωγής των φυτών ως το στάδιο της αποθήκευσης – συντήρησης. Αλλωστε σημασία δεν έχει η διατροφική αξία των φρούτων και των λαχανικών, αλλά η βελτίωση των χαρακτηριστικών, του χρόνου και του όγκου παραγωγής. Για παράδειγμα, τα επίπεδα καροτενοειδών είναι σαφώς υψηλότερα σε ώριμα φρούτα, που ωριμάζουν φυσικά. Η τομάτα που ωριμάζει πάνω στο φυτό, περιέχει υψηλότερα επίπεδα λικοπενίου, β-καροτίνης και διαλυτών ινών, σε σύγκριση με τις τομάτες που ωριμάζουν κάτω από τεντητές συνθήκες. Το γάλα αγελάδας που τρέφεται με φρέσκα χόρτα και όχι με σανό, είναι πιο πλούσιο σε βιταμίνες Α, D και E.

Τέλος, πολλά από τα τρόφιμα που αγοράζουμε δεν προέρχονται από τον τόπο μας. Στην καλύτερη περίπτωση έχουν ταξιδέψει αρκετά χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουν στο πιάτο μας, πράγμα που σαφέστατα επηρεάζει την τελική διαθρεπτική τους αξία. Βέβαια δεν είναι όλα μαύρα όπως πιθανότατα φαίνονται από την άποψη που σας παρουσίασα. Είμαστε ακόμα τυχεροί και ο τόπος που ζούμε είναι ικανός (δεν ξέρω για πόσο), να μας παρέχει φρούτα και λαχανικά που μπορούν να μας θρέψουν σωστά. Αρκεί οι επιλογές που κάνουμε να είναι οι σωστές. Αρκεί να αποκτήσουμε συνείδηση ως καταναλώτες και να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι στις απαιτήσεις μας. Τα φρούτα και τα λαχανικά είναι δύο από τις βασικότερες ομάδες που δεν πρέπει να λείπουν από την καθημερινότητα μας. Ας κερδίσουμε τα μέγιστα απ’ αυτά. Εντοπιότητα, εποχικότητα, συνείδηση. Αρκούν για να επιλέξουμε τα πιο φρέσκα.

του Στέφανου Καρουζάκη  s.karouzakis@freevox.gr

Μάρτιος 2012, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό ή Κονγκό-Κινσάσα ή πρώην Ζαΐρ

Ανοίγω το σκληρό μου δίσκο, στο φάκελο με τις φωτογραφίες, ξεχνιέμαι για κανά δίωρο χαμένη ανάμεσα σε αναμνήσεις και εικόνες. Ρωτάω τους φίλους μου αν θυμούνται καμιά καλή ιστορία που τους έχω αφηγηθεί. Κάθε φορά η διαδικασία επιλογής είναι το ίδιο δύσκολη. Αυτή τη φορά αποφάσισα να κάνω τα πράγματα πιο εύκολα για μένα και να γράψω για το μέρος που βρίσκομαι ετούτη τη στιγμή. Να ανοίξω τη μνήμη της φωτογραφικής μηχανής μου κατευθείαν και να σας δείξω πράγματα που είδα τον τελευταίο μήνα σε αυτό το ταξίδι που δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Ζωντανά λοιπόν απ’τα Βόρεια της λίμνης Kivu, σε μια επαρχία στα ανατολικά του όμορφου Κονγκό, μιας χώρας σχεδόν 17 φορές το μέγεθος της δικής μας Ελλάδας με πληθυσμό που πλησιάζει τα 70 εκατομμύρια. Αχανής και σκοτεινή όπως την περιέγραψε στη νουβέλα του ο J. Conrad, εν έτει 1903, παραμένει ένας επικίνδυνος ταξιδιωτικός προορισμός για το ευρύ κοινό.

Σε αυτόν τον τόπο ταξιδεύοντας στην επικράτεια του Masisi, ένα μέρος που μαστίζεται απο συχνές επιθέσεις διαφόρων αυτόνομων ομάδων ανταρτών που δραστηριοποιούνται στη περιοχή, βρέθηκα να γεύομαι ένα από τα πιο νόστιμα τυριά που έχω δοκιμάσει στη ζωή μου. Αποφάσισα να ακολουθήσω τα ίχνη του κατά τ’άλλα γνωστού για τους Κονγκολέζους τυριού. Επισκέφτηκα λοιπόν το κρυμμένο στα περίχωρα της μικρής πόλης Masisi, μοναστήρι του Lubumbashi, όπου παρασκευάζεται και το εν λόγω τυρί. Διασχίζοντας ένα ειδυλλιακό μονοπάτι -που εύκολα θύμιζε ελβετική επαρχία- φτάνει κανείς στο μοναστήρι. Το γάλα προέρχεται απο αγελάδες που περιφέρονται ελεύθερα στους ηφαιστειογενείς καταπράσινους λόφους της γύρω περιοχής κάτω από τη σκιά του ενεργού ακόμα Nyiragongo και παρασκευάζεται σχεδόν χειροποίητα. Η παρασκευή τυριού συστήθηκε από Βέλγους μοναχούς κατά τα σκοτεινά έτη ενός αποικιοκρατικού καθεστώτος που χαρακτηρίστηκε ως ένα απ’ τα πιο αιματηρά στην ιστορία της ανθρωπότητας και παραμένει μια από τις κυριότερες πηγές εσόδων για πολλές οικογένειες στη γύρω περιοχή. Δε θα το βρείτε όμως σε κανένα απο τα delicatessen σούπερ μάρκετ της γειτονιάς σας καθώς δεν περνάει τους αυστηρούς ελέγχους «ποιότητας» για εξαγωγή σε μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέχρι να ταξιδέψετε λοιπόν εδώ, στο γραφικό Masisi, γευτείτε το οπτικά!

Διαδικασία πλυσίματος, στεγνώματος και αποθήκευσης του τυριού

Το κοντινό χωριό Bihamwe, και οι πράσινοι λόφοι όπου πολλές από τις αγελάδες, απ’ όπου προέρχεται το γάλα, περνούν τη μέρα τους

κείμενο-φωτογραφίες:  Μαρία Τσόλκα

Παρακάτω ακολουθεί ανταπόκριση από εκλογικό τμήμα του ΠΑΣΟΚ την ημέρα της εκλογής για την ανάδειξη νέου προέδρου…

 Παππούς

-Καλημέρα σας, ήρθα να ψηφίσω.

 Εφορευτική επιτροπή

-Την ταυτότητά σας παρακαλώ.

-Αμέσως.

-Περάστε από εδώ να πάρετε το (!) ψηφοδέλτιο.

-Μα..

-Τι μα, κύριε… Το (!) ψηφοδέλτιο.

-Μα… Είναι μόνο ένας ο υποψήφιος επάνω.

-Είναι στα πλαίσια της ανανέωσης του κόμματος κύριε, για να υπάρξει και η απαραίτητη αλλαγή (ξανά) της χώρα μας κύριε.

-Ωραία, που να πάω να ψηφίσω;

-Στο παραβάν κύριε, η ψηφοφορία είναι μυστική.

-Μα είναι μόνο ένας υποψήφιος ποια διαδικασία, ποια μυστική και ποιο παραβάν;

-Η διαδικασία αυτή προβλέπεται από το καταστατικό του κόμματος κύριε και δε μπορεί να παρακαμφθεί γιατί έχει φτιαχτεί από εξωγήινους. Δεν μπορούν να την αλλάξουν οι απλοί άνθρωποι κύριε. Αφήστε που είναι μια διαδικασία που τόσος κόσμος του κινήματος μας ζητά, όπως και ολόκληρη η κοινωνία.

-Τέλοσπάντων ας πάω στο παραβάν για να μη βλέπετε τι θα ψηφίσω…

 Στην κάλπη…

Εφορευτική επιτροπή

-Δύο ευρώ κύριε.

Παππούς

-Τι δύο ευρώ μαντάμ;

-Για την ενίσχυση του κινήματος κύριε.

-Μα το κίνημα απ’ όσο ξέρω επιδοτείται από το κράτος, πέραν από όλα όσα είναι κοινά μυστικά και αφορούν τη χρηματοδότηση του κινήματος με τρόπους όχι και τόσο ορθούς. Εγώ ελπίζω στην αλλαγή που λέτε αλλά τα δύο ευρώ για μια διαδικασία που γίνεται για επικοινωνιακούς λόγους δεν είναι λίγο… πολλά;

-Μα κύριε σας είπα είναι για την ανανέωση του κόμματος

-Που είναι ο «κώματος» μαντάμ; Ο μέσος όρος ηλικίας εδώ μέσα είναι 75+.

-Είναι στα πλαίσια της ανανέωσης κύριε.

Τώρα θα μου πεις οι «απέναντι» είναι πιο φθηνοί… Η Νέα Δημοκρατία στα πλαίσια της «δημοκρατικής» στροφής που κάνει, παράλληλα με τη μεταγραφή δύο αξιόπιστων και πολλά υποσχόμενων πολιτικών -Μπουμπούκος, Βορίδης- προσφέρει σε όλη την κοινωνία την ευκαιρία να «βοηθήσει» το κόμμα στην προνομιακή τιμή των 1,48 (μαζί με ΦΠΑ), μέσω sms…

Δε χρειάζεται να αναφέρω τίποτε άλλο καθώς η σιωπή από μόνη της είναι ικανή να δείξει την κατάντια που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η κοινωνία μας.

Το μόνο που θα πω, παραφράζοντας τον Μπένι είναι:

Τι λέτε; ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ κι εμείς σιγά σιγά;

του Ηλία Σεφέρογλου  eliasseferoglou@freevox.gr

Οι Γερμανοί ξανάρχονται;

Οι Γερμανοί ξανάρχονται κι αυτή τη φορά όπως φαίνεται έρχονται για να μείνουν…

Καθ’ ότι η Ελλάδα και δη η Κρήτη είναι μία από τις πιο ηλιόλουστες περιοχές της Ευρώπης (φωτοβολταϊκά) και εξαιτίας του ότι, εκτός της ηλιοφάνειας έχουμε την τύχη -ή την ατυχία (όπως θες πάρτο)- να ζούμε και σ’ ένα τόπο που συχνά πυκνά ανεμοδέρνεται (ανεμογεννήτριες) βρισκόμαστε στο κέντρο ενός «ενεργειακού» κυκλώνα.

Βέβαια θα μου πεις -και να σου πω καλά θα κάνεις- μα τι κακό μπορεί να προκαλέσει μία τέτοια ΤΕΡΑΣΤΙΑ επένδυση στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας;

Παράγεται ρεύμα χωρίς την εκπομπή ρύπων, χωρίς να χρειάζεται η αγορά λιγνίτη ή πετρελαίου… Με λίγα λόγια θα βρίσκονται εκεί και θα τροφοδοτούν μ’ ενέργεια και το νησί αλλά και τις υπόλοιπες περιοχές της χώρας ή άλλων χωρών.

Σοβαρές θα είναι οι παρατηρήσεις σου και εγώ μαζί σου, χωρίς πολύ σκέψη θα σου απαντούσα…

Μ’ ένα μεγάλο «Αν» όμως.

Αν ληφθεί υπόψη πως οι περιοχές που έχουν σκοπό να εγκαταστήσουν τέτοιες μονάδες αποτελούν σημεία ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς! Περιοχές «καταφύγιο» πολλών σπάνιων πτηνών, θηλαστικών όπως και «καταφύγιο» για πολλά σπάνια ήδη ενδημικής χλωρίδας.

Αν ληφθεί υπόψη πως σ’ άλλες πάλι περιοχές μπορεί να μην υπάρχει τόση μεγάλη βιοποικιλότητα αλλά δεν παύει να υπάρχει ένα άλλο είδος «βιομηχανίας», αυτή που χρόνια τώρα καυχιόμαστε πως είναι η μοναδική που έχουμε και δεν είναι άλλη από τη βιομηχανία του τουρισμού.

Ας αναλογιστείς τα κάλλη της χώρας σου ή πιο συγκεκριμένα του νησιού σου, να σκεφτείς επίσης για ποιο λόγο κάθε καλοκαίρι επιλέγουν τον τόπο σου τόσα εκατομμύρια επισκέπτες, να τα ζυγίσεις και τελικά να καταλήξεις. Τι θα ήθελες;

Και εδώ φτάνουμε στο ζητούμενο…

Η Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα η Κρήτη είναι ένας προικισμένος τόπος που δυστυχώς όπως φαίνεται από την ιστορία, τον διοικεί ένας «στρατός» πολλές φορές από αδαείς, ιδιοτελείς και φιλάργυρούς ανθρώπους. Στο βωμό της ανάπτυξης -η ιστορία το έχει δείξει, δεν το λέω εγώ- έχουν θυσιαστεί περιοχές ιδιαίτερης ομορφιάς και ιστορίας.

Ας μας γίνει επιτέλους και κάτι μάθημα γιατί το πάθημα το έχουμε ήδη προσπεράσει… Να κάνουμε και κάτι σωστά.

Με σωστές μελέτες, μελέτες για τις ανεμογεννήτριες που χρειάζονται για όσο ρεύμα έχουμε ανάγκη. Μελέτες για ανεμογεννήτριες που θα τοποθετηθούν σε μέρη που δε θα προσβάλουν ούτε τη δική μας αισθητική μα ούτε και των επισκεπτών του τόπου μας. Σε μέρη που δε θα βιάζεται η βιοποικιλότητα που έχουμε την τύχη να μας περιτριγυρίζει και τέλος αφού γίνουν τα παραπάνω ας καταφέρουμε επιτέλους να αποκτήσουμε και ένα είδος ενεργειακής ανεξαρτησίας. Ρομαντικό πιστεύεις;

Ίσως και να ‘ναι…μα σίγουρα δεν είναι ουτοπικό.

Εγώ πάντως «ψήφισα» και «ρεύμα» μα και «φύση»…

«Παν μέτρον άριστον» ειδάλλως «Ανεμομαζώματα και Ανεμοσκορπίσματα»…

…And what is S.O.P.A. anyway? Η ακριβής του μετάφραση είναι Stop Online Piracy Act. And P.I.P.A.? Protect IP Act. Όλοι τα έχετε ακούσει φαντάζομαι, αλλά δεν ξέρω πόσοι έχουν ιδέα τι γίνεται. Γι’ αυτό κι ένας online τύπος σαν κι εμένα, δε θα μπορούσε να μην ασχοληθεί. Απλά θα προσπαθήσω να δώσω μία απλή εξήγηση.

Η βασική ιδέα είναι πολύ απλή. Χάνουν χρήματα οι εταιρίες δικαιωμάτων ήχου και εικόνας. Ο καθένας με το που το άκουγε, θα σκεφτόταν σίγουρα ένα πράγμα. Σταματήστε το download. Αυτό ζητάνε θα πεις. Τσου. Θέλει λίγο περισσότερη προσοχή.

Ναι φυσικά και θα απαγορεύεται το downloading ταινιών και μουσικής κυρίως, αλλά θα απαγορεύεται και η παντός τύπου προβολή σε οποιαδήποτε ιστοσελίδα χωρίς άδεια. Θα πληρώνουν πρόστιμο και η ποινή μπορεί να φτάσει έως και 5 έτη φυλάκιση. Θα έχουν το δικαίωμα οι εταιρίες που κρατάνε τα copyrights, να μπλοκάρουν μέσω του παρόχου, όποιο site περιέχει τέτοιο περιεχόμενο. Ακόμα θα μπορούν να ελέγχουν τις μηχανές αναζήτησης (βλέπε Google)… κι άλλες λεπτομέρειες που αν αναφερθώ τώρα δεν μας φτάνουν 50 σελίδες. Δηλαδή, ξεχάστε το internet με τη μορφή που το γνωρίζατε.

Εκείνος δηλαδή ο χρήστης που ανέβασε στο youtube το μικρό του κοριτσάκι να τραγουδά το αγαπημένο τραγούδι της οικογένειάς του; Του φάνηκε γλυκό και είπε να το μοιραστεί. Χμμ, ναι! Μπορεί να έχει ποινή. Α, δεν το είχαμε σκεφτεί αυτό. Μα ο άνθρωπος δεν είχε καμία σκοπιμότητα. Ε και; Θα πληρώσει πρόστιμο. Τι; Δεν αξίζει να το πληρώσει; Δεν το ήξερε; Συγνώμη φίλε μου, οι νόμοι είναι νόμοι. Όλα τα παραπάνω, εάν και εφόσον περάσει το νομοσχέδιο στο Αμερικάνικο Kογκρέσο.

Μη νομίζει κανείς όμως ότι αφορά μόνο την Αμερική. Στα της μεριάς μας, μία συμφωνία εν ονόματι A.C.T.A. (Anti-Counterfeiting Trade Agreement – Εμπορική Συμφωνία Εναντίον της Πλαστογραφίας) αφορά 27 χώρες της Ε.Ε. και 10 ακόμα κράτη (ΗΠΑ, Καναδά, Μεξικό, Ιαπωνία, Σιγκαπούρη, Ελβετία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Μαρόκο, Ν.Κορέα) και φυσικά έχει αντίστοιχες επιπτώσεις. Απλά δεν έχει ακουστεί τόσο.

Πιστεύετε ότι οι online εταιρίες όμως, από τη μεριά τους, θα έμεναν με σταυρωμένα χέρια; Στις 18 Ιανουαρίου 2012, τους έδωσαν ένα γερό χαστούκι μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρίες του χώρου. Google, WordPress, Wikipedia, Yahoo, Flickr «μαύρισαν» τις σελίδες τους εκείνη τη μέρα και συνολικά πάνω από 75.000 σελίδες, πήραν μέρος στη μεγαλύτερη online απεργία που έχει γίνει ποτέ. Θα σκεφτεί κανείς: «μα εκείνοι έχουν οικονομικές απώλειες από αυτή την ιστορία». Σίγουρα, αλλά παρά ταύτα, ποιος μπορεί να φανταστεί το internet αυτή τη στιγμή χωρίς Facebook ή Youtube;

Υπάρχει μια ομάδα, οι Anonymous, οι οποίοι έχουν ενωθεί για έναν στόχο. «Την προστασία της ελευθερίας του ατόμου, από οποιοδήποτε κοινωνικό στρώμα ή πολιτικά πιστεύω και αν έρχεται. Το διαδίκτυο είναι ο τελευταίος χώρος που μπορεί κάποιος να εκφραστεί χωρίς επιπτώσεις». «Χτυπάνε» ψηφιακά και ρίχνουν ιστοσελίδες στην προσπάθειά τους να προστατέψουν αλλά και να δείξουν τη δύναμη του κόσμου. Τις προηγούμενες μέρες αναφέρθηκαν χτυπήματα σε site όπως, CBS, FBI, CIA, Universal Music κ.α.

Προσωρινά, έχει αποσυρθεί το θέμα στο κογκρέσο μετά από την απεργία της 18^ης Ιανουαρίου. Το οποίο σημαίνει ότι δεν πήγε η προσπάθεια στα σκουπίδια. Αλλά θα επανέλθουν. Το μόνο που φοβούνται είναι μη χάσουν τη δημοτικότητά τους. Κανείς δεν λέει να μην υπάρχουν νόμοι στο internet. Αλλά όχι λογοκρισία. Το internet ήταν ένας κόσμος διαφορετικός και όσο μπορεί ελεύθερος. Ας το κρατήσουμε έτσι.

του Αλέξη Φραγκάκη  alfrtattoo@yahoo.gr

Τι να ψηφίσω ρε γαμώτο; Είμαι αυτό που λένε, αναποφάσιστος. Εγώ παλιά ήξερα τι μου γινόταν. Ψήφιζα το Γιωργάκι, ψήφιζα τα Κωστάκια, κοιταζόμουν στον καθρέφτη κι έλεγα: «Φτου σου μαλάκα, τι όμορφος που είσαι σήμερα». Σήμερα κοιτάζομαι και λέω: «Φτου σου όμορφε, τι μαλάκας που ήσουν τόσα χρόνια». Πραγματικά δεν ξέρω τι να ψηφίσω. Πέτρα, ψαλίδι, μολύβι, χαρτί…

Σίγουρα δεν θα ψηφίσω τους δύο μεγάλους. Το λένε πολλοί τριγύρω, ακόμα κι ο παππούς μου. Μου πήρε μόνο μια 25ετία να καταλάβω ότι το τσιμέντο δεν είναι ανάπτυξη και τα θρανία δεν είναι προϊόν. Περνά, περνά η μέλισσα…

Να ψηφίσω Παπαρήγα; Όχι όχι όχι! Δεν ξέρω γιατί, οι λέξεις βγαίνουν ασυναίσθητα από το στόμα. Μη μη μη! Μήπως Μ-Λ Κ.Κ.Ε.; ή Κ.Κ.Ε. μ-λ; ή Ε.Ε.Κ.; ή Ο.Α.Κ.Κ.Ε.; Αμπλχαμντπρκτσιν….κράσαρε ο εγκέφαλος. Μου συμβαίνει όταν βλέπω μαζεμένα  τόσα αρχικά. Έχω μια κολοκυθιά που έχει 4 κολοκύθια…

Να τη ρίξω στον Καρατζαφέρη; Άσε, φοβάμαι την κοινωνική καταστροφή που θα προκύψει αν ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ κατεβάσει το γενικό για να εκβιάσει την πολιτική, και αυτομάτως καεί η μνήμη από δύο εκατομμύρια υπολογιστές, με τραγικό αποτέλεσμα οι φοιτητές να πρέπει να ξαναμαζέψουν την ύλη που μάζευαν πέντε χρόνια. Σι μαριάμ μαριάμ μαριάμ…

Λες να τη δώσω στον Αλέξη; Εεε εμείς στην αρχή θέλαμε να μείνουμε στην Ευρώπη, αλλά αυτοί δεν θέλανε, ε και μεις μετά αφού αυτοί δεν θέλανε τότε και μεις μετά είπαμε όχι, αλλά αυτοί επειδή μετά θέλανε, ε είπαμε τελικά ότι θέλουμε. Αυτό ακριβώς… Αγαλματάκια ακούνητα, αγέλαστα, αμίλητα, μέρα ή νύχτα;

Να τη ρίξω στη Δημοκρατική Αριστερά; Δηλαδή υπάρχει και αυταρχική αριστερά; Ουφ, θα ξεχάσω αυτά που ήξερα. Μα γιατί δεν μας τα έμαθαν αυτά στο πανεπιστήμιο; Θα ‘ταν μάλλον κάποιο επιλογής που δεν πήρα. Και το λεγα στον Παναγιώτη ότι διαλέγουμε στην τύχη τα μαθήματα. Το παπούτσι σου βρωμάει, αλλαξέ το…

Να ψηφίσω Ντόρα που είναι κι από τον τόπο μου; Μπααα, φοβάμαι όταν θα της ευχηθεί ο Μητσοτάκης. Αλάτι χονδρό, αλάτι ψιλό…

Μήπως Παντελή ή Στέλιο, Νίκο ή Βασίλη; Άκατα μάκατα σούκουτου μπε…

Σε κάποια χώρα γίνονται εκλογές. Η καταμέτρηση των ψήφων στην πρωτεύουσα αναδεικνύει πρώτη δύναμη το λευκό με ποσοστό περίπου 70%. Οι εκλογές επαναλαμβάνονται την επόμενη Κυριακή και το λευκό ξεπερνά το 80%. Μπροστά στο διαφαινόμενο κενό εξουσίας, τα δύο μεγάλα κόμματα, ο κρατικός μηχανισμός και οι δημόσιες υπηρεσίες εγκαταλείπουν την πόλη, καταστρώνοντας αστυνομικά σχέδια για να ανακαλύψουν τον υποκινητή. Μια έκπληξη όμως περιμένει τους κρατούντες: ο πληθυσμός της πόλης αφυπνίζεται, «φωτίζεται», και ανακαλύπτει από την αρχή τις αξίες της αλληλεγγύης, της προσωπικής ευθύνης, της αλληλοβοήθειας.

Αυτή είναι η περίληψη του βιβλίου «Περί Φωτίσεως» του Πορτογάλου νομπελίστα Ζοζέ Σαραμάγκου, οι ήρωες του οποίου δεν διαλέγουν την αποχή αλλά αντιθέτως τη συμμετοχή στην πολιτική με τρόπους άμεσους, χωρίς διαμεσολαβητές.

Μήπως να ψηφίσω Βεργή με Τζούλια υπουργό παιδείας;

Α μπε μπα μπλομ

του κίθε μπλομ

α μπε μπα μπλομ

του κίθε μπλομ

μπλιμ…;;;

Έλα, σταμάτα πια να αναρωτιέσαι τι έφταιξε. Εδώ είσαι τόσο καιρό, το βλέπεις, το ακούς, το νιώθεις, το ζεις πραγματικά το ξέρεις. Δεν έχει επιστροφή.

Φτάνει…!!!

Ήρθε η ώρα να πράξεις αυτά για τα οποία βαθιά μέσα σου, στο πίσω μέρος του μυαλού σου, καθημερινά, σκεφτόσουν πως αν τα κάνεις θα μπορέσεις να ζήσεις. Άσε τους άλλους να κάνουν αυτό που νομίζουν. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Ξέρεις πως δε μπορείς να κάνεις προσηλυτισμό σε κανένα μαλάκα που την Κυριακή θα πάει και θα τους ξαναψηφίσει πιστεύοντας πως θα επαναφέρει το χαμένο σύστημα που τόσα χρόνια είχε μάθει να υπηρετεί. Απλά προσάρμοσε το εαυτό σου και δείξ’ τους τι σημαίνει να είσαι εντάξει. Σε όλα τα επίπεδα.

Δείξ’ τους πώς είναι να δουλεύεις με ειλικρίνεια, να πληρώνεις ή όχι, με ειλικρίνεια, να ζεις με ειλικρίνεια.

Δείξ’ τους πώς είναι να γνωρίζεις τι σημαίνει αλληλεγγύη. Δειξ’ τους πως εδώ θα είσαι όταν όλοι αυτοί καταλάβουν το λάθος τους. Θα τους απλώσεις το χέρι λέγοντάς τους πως τώρα τα πράγματα θα φτιάξουν. Αρκεί να μπορείς να μεταφέρεις όλα αυτά που έκρυβες τόσο καιρό μέσα σου στον τρόπο ζωής σου, στην καθημερινότητά σου.

Δείξ’ τους πώς είναι να βλέπεις τη ζωή μαζί με τις δυσκολίες της, θετικά, ειλικρινά, όμορφα. Μην τους πιέσεις να αλλάξουν, άλλαξε εσύ. Τόσο καιρό το λες και τελικά ο ίδιος είσαι. Όχι δε θα σε κρίνω, απλά δες…

Φτάνει…!!!! Φτάνει να προσπαθούν να σε πείσουν πως δεν είσαι ικανός να τα καταφέρεις. Φτάνει να  παρακολουθείς αυτούς που έχουν κάνει επάγγελμα τη διαφήμιση της μιζέριας. Το μόνο που χρειάζεσαι για να πετύχεις είναι να σε νιώθει ο διπλανός σου, να σε καταλαβαίνει, στα καλά και στα κακά. Γίνε ο διπλανός που τόσο ψάχνεις. Ζήσε, δημιούργησε, ξέφυγε απ τη μιζέρια που υπάρχει γύρω σου -δικαιολογημένα- με ό,τι μέσα έχεις. Αρκεί η ψυχή σου.

Ασ’ τους άλλους να επιμένουν στη μαυρίλα, να γίνονται «πρόσκαιροι» ήρωες μέσα από αυτή. Να τα παρουσιάζουν όλα μαύρα. Είναι!!! Αλλά δεν μπορεί, ζήσε με αυτά που έχεις και όχι με αυτά που σου πλασάρουν. Πάλεψε για να κατακτήσεις όλα αυτά τα αυτονόητα που σου στερούν. Όμορφα, ειλικρινά, με αξιοπρέπεια.