Tom Waits

Bad As Me

Είδος: blues, jazz, rock

 

6/10

Δε νομίζω ότι ο Tom Waits χρειάζεται εισαγωγή. Είναι, όμως, πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσει κανείς ότι πάνε επτά χρόνια από την τελευταία δουλειά του Tom Waits με νέο υλικό. Και αυτό όχι μόνο επειδή τα άλμπουμ του έβρισκαν συχνά πυκνά τη θέση τους στο στερεοφωνικό μας, αλλά και γιατί μία η χορταστική συλλογή «Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards», μία το live «Glitter & Doom», κράτησαν ζωντανό το ενδιαφέρον μας και ικανοποιημένη την ανάγκη μας.
Όπως κάθε νέα συνεισφορά του Waits στο μουσικό πολιτισμό, έτσι και το «Bad As Me» είναι δίσκος που δημιουργεί μόνος του τις συνθήκες για να τον ακούσεις. Πλάθει το περιβάλλον και δεν περιμένει από τον ακροατή να μπει στον κόσμο του, παρά τον πιάνει γλυκά από τη μέση και τον παρασύρει σε μία δίνη ήχων, μουσικών και ιστοριών. Τέλος, αν και το χρώμα του ήχου αναμιγνύεται αρκετά (όπως και στη δεκαετία του 1980), η παρέα που πλαισιώνει σήμερα τον Tom Waits παρουσιάζει ένα σύχρονο αποτέλεσμα.

Florence + The Machine
Ceremonials

Είδος: alternative, indie, pop, rock, soul

7/10

Στο πρώτο album κατάφεραν να πουλήσουν όσο λίγα συγκροτήματα, όμως στο δεύτερό τους δείγμα τα νέα είναι κακά, αφού η κλασική άρπα των Florence + The Machine, που έδινε μια τόσο όμορφη και χαρακτηριστική χροιά έχει, κάπως, υποχωρήσει. Επίσης, υπάρχει ένα κομμάτι περί το μέσο («Seven Devils»), το οποίο διακόπτει τη ροή ενός αλάνθαστου, μέχρι το σημείο εκείνο, δίσκου. Κατά τα λοιπά, το «Ceremonials» είναι ένα θαυμάσιο προϊόν της pop και δικαιώνει απόλυτα όσους το περίμεναν ως μια από τις πιο αναμενόμενες κυκλοφορίες της χρονιάς.

Coldplay
Mylo Xyloto

Είδος: alternative, pop, rock, britpop

 

6/10

O απόλυτος θρίαμβος. Αυτό ήταν η προηγούμενη δεκαετία για τους Coldplay. Τέσσερα ποιοτικά mainstream άλμπουμ, το καθένα με τη δική του προσωπικότητα, μια ντουζίνα hits που άλλες μπάντες θα έκλειναν συμφωνία με το διάβολο για να γράψουν και sold out περιοδείες. Μέσα σε αυτά τα χρόνια ο ταπεινός νεαρός που τραγουδούσε για κάποιον «μπελά» το 2000, μεταμορφώθηκε στο νέο superstar της βρετανικής σκηνής, που με ένα νεύμα του μπορεί να κάνει όλο το Glastonbury Festival να χοροπηδάει και τον Bono να του αφιερώνει κομμάτια επί σκηνής. Μαζί με τη γιγάντωση όμως των Coldplay και του Chris Martin, μεγαλώνει αναπόφευκτα και ο πήχης που το συγκρότημα πρέπει να ξεπεράσει με τη νέα του κυκλοφορία: «Mylo Xyloto».

 

Bjork
Biophilia

Είδος: alternative, electronic, experimental

 

9/10

Η Bjork επιστρέφει τέσσερα χρόνια μετά το «Volta», έχοντας δημιουργήσει με ένα ipad και τη βοήθεια των ακροδαχτύλων της ένα μικρόκοσμο του μουσικού της σύμπαντος. Ένα σύμπαν το οποίο ο ακροατής καλείται να ανακαλύψει μέσα από το όλο multimedia σκηνικό που έχει στηθεί γι’ αυτό. Μιας εμπειρίας, που, όπως μας προειδοποιεί και η ίδια, δε φτάνει μόνο να την ακούσουμε.

Για να ολοκληρωθεί η «εμπειρία» του «Biophilia» προφανώς ο ακροατής θα πρέπει να περιπλανηθεί, αρχικά στο φυσικό μέσο, το κλασσικό CD, το internet και τις i-phone εφαρμογές. Αναφερόμενη στις τελευταίες, θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο χρήστης-ακροατής, εκτός του ότι μπορεί να ακούσει τα κομμάτια παίζοντας κάποια mini-games, μπορεί να συνθέσει και τις δικές του εκδοχές για κάθε ένα από αυτά. Κι αυτό γιατί στο νέο της άλμπουμ η Bjork έχει συμπεριλάβει αρκετά βατές μουσικές φόρμες, που μέσα από την απλότητά τους προσπαθούν να περιγράψουν διάφορα φυσικά φαινόμενα: από την κοσμογονία και την κρυσταλοποίηση, μέχρι τη δράση των ιών στο DNA και πολλά άλλα. Η απορία που σίγουρα δημιουργείται σε αυτόν που δεν έχει ακούσει το «Biophilia» είναι σε τι μπορεί να έχουν όλα αυτά σχέση με τη μουσική κι αν όλα αυτά γίνονται για να προκαλέσει το ενδιαφέρον ύστερα από τα παραστρατήματα που είχε στο «Vespertine» και το»Volta».

Justice

Audio, Video, Disco

Είδος: electrο, house

 

6,5/10

Όταν οι Justice το 2007 κυκλοφόρησαν το Cross, δίσκο που ακόμα τροφοδοτεί τα indie clubs με χορευτικούς δυναμίτες, κανείς δεν περίμενε ότι η συνέχειά του θα ήταν τόσο απογοητευτική. Δεδομένων των υψηλών προσδοκιών, η πρώτη ακρόαση του Audio, Video, Disco θα μπορούσε κάλλιστα να περιγραφεί σαν απότομη, ανώμαλη προσγείωση στην πραγματικότητα. Στο νέο αυτό album των Γάλλων δεν υπάρχει σχεδόν κανένα από τα στοιχεία που μας έκαναν να τους αγαπήσουμε. Πλήρης έλλειψη έμπνευσης, beatάκια τρίτης και τετάρτης διαλογής, επιρροών συνέχεια με έμφαση στην disco και στην κλασική μουσική, αλλά και μια προσπάθεια για πρωτοτυπία και στροφή στις αμερικάνικες retro rock επιρροές με αμφίβολη, όμως, επιτυχία. Rock και electronic δεν συγκλίνουν τόσο εύκολα, πώς να το κάνουμε; Θέλει μαεστρία, κάτι που οι Justice δυστυχώς δείχνουν να έχουν χάσει.

Πολύ επιλεκτικά, υπάρχουν ορισμένα κομμάτια που υπερβαίνουν για λίγο τη μετριότητα. Τέτοιο είναι το εναρκτήριο «Horsepower», αν και θυμίζει υπερβολικά το αντίστοιχο εναρκτήριο «Genesis» του προηγούμενου δίσκου. Τα «Civilization» και «On’n'On» επίσης έχουν λόγο ύπαρξης και σώζουν το album από το απόλυτο ναυάγιο.

του Μάριου Μεσσαριτάκη _ oasis@freevox.gr _ www.mariomessa.gr