Γεννήθηκε στην Πλάκα. Η πορεία του μέχρι τώρα μοιάζει με αυτή ενός ποδηλάτου, που αλλάζει συνέχεια σταθμούς, αλλά πηγαίνει πάντα μπροστά χωρίς να κοιτάζει πίσω. Έχει δουλέψει ως βοηθός γαλατά, έχει σπουδάσει νομική, έχει υπάρξει μάχιμος δημοσιογράφος, ενώ στην Αμερική αντί να τελειώσει το μεταπτυχιακό στη μακροοικονομία, προτίμησε να δουλέψει σε γραφείο ενοικιάσεων και να επιστρέφει νοικιασμένα αυτοκίνητα από τη Φλόριντα στη Νέα Υόρκη. Το ευρύ κοινό τον έμαθε μέσα από την εκπομπή «Μένουμε Ελλάδα». Πέρα από τη δημοσιογραφία, του αρέσει να γράφει θεατρικά έργα. Στις τελευταίες δημοτικές εκλογές εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων με την ανεξάρτητη κίνηση πολιτών «Επιμένουμε Αθήνα», ταράζοντας τα νερά της παραδοσιακής πολιτικής. Ο Γιώργος Αμυράς μας μιλάει για το ποδήλατο.

συνέντευξη του Γιώργου Αμυρά στο Μάνο Λυπάκη

Είσαι, θα λέγαμε, ένας απο τους φανατικούς του ποδηλάτου. Τι είναι αυτό που σε έκανε να το καβαλήσεις πριν 4-5 χρόνια και να μην το ξεκαβαλήσεις από τότε;

Ήμουν μεσοπέλαγα επιστρέφοντας από Φολέγανδρο το καλοκαίρι του 2007 και, ενώ γύρω δεν έβλεπες στεριά, ρίχνω το βλέμμα στον ουρανό και βλέπω μία μαυρίλα να σκιάζει το γαλάζιο. Ήταν οι γνωστές πυρκαγιές που κατέκαψαν την Πελοπόννησο και την Εύβοια. Τότε αποφάσισα να ανέβω στο ποδήλατο παρακινώντας ολοένα και περισσότερο κόσμο να κάνει το ίδιο σαν μια αλλιώτικη προσέγγιση της ζωής.

Πώς θα συμβούλευες τους φίλους του ποδηλάτου να διεκδικούν τα δικαιώματά τους; Πολλοί απλά απογοητεύονται και τα αφήνουν να σκουριάζουν στις εισόδους πολυκατοικιών.

Δε χρειάζεται απογοήτευση, χρειάζεται ευγένεια, αποφασιστικότητα και λίγη τόλμη. Από ανηφόρες έχουμε χορτάσει εμείς οι ποδηλάτες, πάμε για ορθοπεταλιές!

Η Ελλάδα πάσχει από ποδηλατική παιδεία. Μπορούμε κάποια στιγμή να γίνουμε Ολλανδία, Δανία ή θα πρέπει να ξαναχτίσουμε από την αρχή τις πόλεις και τα μυαλά των Ελλήνων;

Δύσκολο να φτάσουμε τις σκανδιναβικές χώρες. Ωστόσο υπάρχει ελπίς. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Αθήνα κυκλοφορούν καθημερινώς τουλάχιστον 5.000 ποδηλάτες, οι οποίοι και την παιδεία έχουν και την ποδηλατική κουλτούρα, ώστε να προωθήσουν με το πετάλι την εναλλακτική πράσινη μετακίνηση στην Αθήνα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η πολεοδομία ή η παιδεία των Ελλήνων; Για παράδειγμα αν έβαζες τους Έλληνες στο Άμστερνταμ, θα έβλεπες στους ποδηλατόδρομους να κάνουν σούζες με τα ποδήλατα, να βάζουν «νέον» και ζάντες και να τα παρκάρουν πάνω σε ράμπες και γλάστρες;

Διαφωνώ. Οι Έλληνες ποδηλάτες, ακριβώς λόγω του ότι είναι από παραμελημένοι έως κυνηγημένοι στην οδική κυκλοφορία, σέβονται και το χώρο και τους ανθρώπους της πόλης. Απόδειξη, ότι πάλι με δική μας πρόταση, οι ποδηλάτες μπήκαν στο μετρό, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της αυτορρύθμισης έναντι των υπολοίπων επιβατών. Μέσα στον πρώτο μήνα που μας επετράπη η είσοδος, με ένα δίκτυο 60 εθελοντών που στήσαμε σε 27 σταθμούς του μετρό καταγράψαμε τις εισόδους 240 ποδηλάτων, χωρίς την παραμικρή ενόχληση του επιβατικού κοινού. Όσο για το Άμστερνταμ που λέτε, άπειρες φορές έχουμε ποδηλατήσει με πολλούς Έλληνες φίλους και σας πληροφορώ ότι ήμασταν πολύ πιο ευγενείς οδηγοί από τους Ολλανδούς.

 Ως δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων τι θα συμβούλευες τον κ. Καμίνη αλλά και τους υπόλοιπους Δημάρχους της Ελλάδας να κάνουν σε σχέση με το ποδήλατο;

Δε χρειάζεται να συμβουλέψω τον κ. Καμίνη. Ήδη με πρότασή μας που υιοθετήθηκε ομόφωνα από το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας, η πόλη προχωρά στη δημιουργία των δύο πρώτων ποδηλατοδρόμων με σχεδόν μηδενικό κόστος κατασκευής. Ο ένας θα ενώνει το Ζάππειο με την Τεχνόπολη στο Γκάζι και την Ακαδημία Πλάτωνος και ο δεύτερος το πάρκο της Ριζαρείου στον Ευαγγελισμό με το πάρκο της πρώην Χωροφυλακής απέναντι από το Ερρίκος Ντυνάν μέσω της Μιχαλακοπούλου. Νιώθουμε υπερήφανοι που επιτέλους και η Αθήνα θα αρχίσει να ποδηλατεί και «επισήμως»!

Το πιο δύσκολο είναι του γαϊδάρου το πείσμα. Πώς θα έπειθες λοιπόν ένα γάιδαρο που παρκάρει πάνω σε πεζοδρόμια και διαβάσεις, που τρέχει, που κορνάρει, που βρίζει, να αφήσει στο γκαράζ το αυτοκίνητο και να αρπάξει το ποδήλατο;

Μου ζητάτε να κάνω θαύματα! Ένας «γαϊδαρος» που παρκάρει όπου βρει θέλει πολλή δουλειά για να γίνει «άνθρωπος». Ίσως το μόνο του κίνητρο για να ανέβαινε σε ποδήλατο θα ήταν ο έρωτας προς μια ποδηλάτισσα ή έναν ποδηλάτη.

Το ποδήλατο για κάποιους είναι ανάγκη. Για άλλους είναι απλά μια μόδα. Είναι καλό το ποδήλατο να ειδωθεί ως μόδα εποχής;

Δε με πειράζει καθόλου αν έχει γίνει μόδα το ποδήλατο. Κι αν η μόδα του περάσει όλο και κάποιοι θα έχουν «κολλήσει» με αυτό όποτε πάλι κέρδος μένει.

Η σχέση αυτοκινήτου-ποδηλάτου μπορεί να παρομοιαστεί με την ιστορία του λαγού και της χελώνας;

Πιο πολύ μου ταιριάζει με τη σχέση γαμπρού-πεθεράς. Να σας θυμίσω πάντως ότι το ποδήλατο είναι ο πατέρας της αυτοκίνησης. Πρώτα εφευρέθηκε αυτό το 1817 εγκαινιάζοντας την εποχή της αυτοκίνησης για να ακολουθήσει μετά από πολλές δεκαετίες το αυτοκίνητο.

Πέντε πράγματα που αντιπροσωπεύει το ποδήλατο για σένα.

Άθληση, χαρά, υγεία, εκτόνωση, γνωριμίες.