«Έρχονται μέρες γιορτινές κι η διάθεση αλλάζει,

ο νους μας σκέφτεται όμορφα μα εμένα με τρομάζει».

Αυτά τα Χριστούγεννα νιώθω χαρούμενος, ευτυχισμένος και ασφαλής. Δεν σας κρύβω ότι πολλά χρόνια τώρα είχα χάσει το νόημα των εορτών… του ερχομού του Μεσσία και Λυτρωτή, που θα ηγηθεί στο δρόμο του φωτός και της ευημερίας. Νιώθω χαρούμενος και ευτυχισμένος λοιπόν, αφού διαπίστωσα πως όλοι μας έχουμε πλέον βρει το ουσιαστικό νόημα των Χριστουγέννων περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Όχι, δεν είναι καθόλου παράξενο το σκεπτικό μου, αφού οι περισσότεροι θα περάσουμε ίσως τα πιο δυσκολά Χριστούγεννα και παρόλα αυτά περιμένουμε την εμφάνιση ενός Σωτήρα – Λυτρωτή – Μεσσία, για να μας οδηγήσει έξω, μακριά σε μια άλλη πραγματικότητα. Δεν είναι τίποτα, λέγεται Μεσσιανισμός και εύχομαι να περάσει γρήγορα. Η πραγματικότητα όμως είναι γνωστή κι ας είναι «ακόμα» μακριά από τον κ… μας. Πολλοί περισσότεροι συνάνθρωποί μας, βίαια βρίσκονται σε δυσχερή θέση που δεν τους επιτρέπει να σκεφτούν γιορτές, δώρα, και εορταστικά τραπέζια.

Στόχος μου ήταν να επικεντρωθώ στα ιδιαίτερα αυτά τραπέζια εθιμοτυπικού χαρακτήρα και μάλιστα ξενόφερτου όπως έχουν εξελιχθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Τώρα στόχος μου είναι να επισημάνω, πόσο σημαντικό είναι σ’ αυτές τις γιορτές να πετάξουμε όσο λιγότερο φαγητό γίνεται, να σκεφτούμε τους συνανθρώπους μας και να ΔΡΑΣΟΥΜΕ σύμφωνα με την τρέχουσα κατάσταση.

Παλαιότερα οι παραδόσεις παρά το γενικό χαρακτήρα που είχαν και έχουν, διέθεταν και μια τοπική ταυτότητα η οποία καθόρισε τους τρόπους με τους οποίους συνήθιζε να πραγματοποιείται μια γιορτή. Τις περισσότερες φορές η ανάγκη ήταν αυτή που καθόρισε το πώς θα παρακευαστεί ένα «εορταστικό» φαγητό. Η ανάγκη για επιβιώση και η ανάγκη για πίστη. Για παράδειγμα τα πολύ γνωστά λουκάνικα, το απάκι, η πηχτή (τσιλαδιά), που σε όλους μας θυμίζουν Χριστούγεννα, δημιουργήθηκαν από την ανάγκη να αξιοποιήσουν πλήρως και να διατηρήσουν το χοιρινό κρέας που συνήθισαν να σφάζουν λίγο πριν την περίοδο των εορτών.

Δυστυχώς στις μέρες μας όχι μόνο δεν κοιτάμε να αξιοποιήσουμε πλήρως αυτά που εξακολουθεί μαρτυρικά να μας προσφέρει ο τόπος μας, αλλά επιλέγουμε ολοένα και περισσότερα ξενόφερτα προϊόντα που σε καμία περίπτωση δεν κατανοούν τις ανάγκες μας. Εύχομαι λοιπόν σ’αυτές τις γιορτές να κατανοήσουμε όλοι μας πως δεν έχουμε ανάγκη κανέναν Μεσσία και ειδικά τους δικούς τους Μεσσίες. Επίσης, εύχομαι να στηρίξουμε τον τόπο μας, όσο ακόμα είναι δικός μας και να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο μας όπως μπορούμε.

από το Στέφανο Καρουζάκη s.karouzakis@freevox.gr