Απιστία (η): ουσιαστικό, γένους θηλυκού. Σύνθετη λέξη από το «α» στερητικό και το ουσιαστικό «πίστη». Απιστία είναι η έλλειψη πίστης στο πρόσωπο του επίσημου συντρόφου ή συζύγου και κυρίως η πράξη που γίνεται εξαιτίας αυτής της ιδιότητας.

Ξέρω ότι το σχόλιο είναι «παράτα μας ρε κοπέλα μου καλοκαιριάτικα» αλλά δεν πτοούμαι και θα συνεχίσω… εδώ ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι, γενετιστές και βιολόγοι ασχολούνται σε ολόκληρο τον πλανήτη, εγώ να μην; Όλοι αυτοί λοιπόν έκατσαν, έψαξαν και βρήκαν ποια «άτακτα» γονίδια ευθύνονται για την τάση ορισμένων (δηλ. του 80% των ανδρών και του 50% των γυναικών που απιστούν έστω και μια φορά σε αυτή τη ζωή) για απιστία και για εφήμερες σεξουαλικές σχέσεις και κατέληξαν ποιος ευθύνεται γι’ αυτό. Guess who… το dna.

Συγκεκριμένα, φταίει μια συγκεκριμένη εκδοχή του γονιδίου DRD4 (υποδοχέας της ντοπαμίνης D4) το οποίο επηρεάζει το επίπεδο αυτής της χημικής ουσίας που σχετίζεται με το «σύστημα ευχαρίστησης» του οργανισμού, αυξάνοντας τις πιθανότητες για κέρατο. Ουπς! Για ανακόλουθη (άπιστη) συμπεριφορά στις πράξεις που αφορούν τον σύντροφο τους, ήθελα να πω.

Σε Αμερικάνικα Πανεπιστήμια (ναι, και το Χάρβαρντ included), ερευνητές ασχολήθηκαν με δείγματα από νέους και νέες (παίρνοντας συνεντεύξεις σχετικά με τις απόψεις τους για τις ερωτικές τους σχέσεις αλλά και δείγμα DNA) και τους προέκυψε ότι τα άτομα με την άπιστη εκδοχή του γονιδίου DRD4 αντιμετώπιζαν διπλάσιες πιθανότητες για one night stands σε σύγκριση με όσα δεν διέθεταν τη συγκεκριμένη εκδοχή του γονιδίου.

Παράλληλα, οι μισοί εθελοντές με τη συγκεκριμένη παραλλαγή του γονιδίου ανέφεραν ότι είχαν απιστήσει στο παρελθόν σε ποσοστό 22% μεταξύ εκείνων που δεν είχαν τυπωμένη την απιστία στο DΝΑ τους.

Και φυσικά το 1/4 με το άτακτο γονίδιο δεν υπέκυψε μόνο μία φορά αλλά επανειλημμένα. Και όταν όντως έκανε αταξίες… ίσχυε το μια ίσον καμία.

Και πριν βιαστείς να σκεφτείς το κλισέ ότι «ο άντρας είναι από τη φύση του πολυγαμικό όν» μάθε ότι το φύλο δεν φαίνεται να παίζει κανένα ρόλο, αφού οι ερευνητές διαπίστωσαν πως ακριβώς η ίδια στατιστική ίσχυε και για τους άνδρες και για τις γυναίκες του δείγματος.

«Βρήκαμε ότι σε όσους έχουν αυτή την γενετική παραλλαγή, το εγκεφαλικό σύστημα απόλαυσης-ανταμοιβής ενεργοποιείται από την απελευθέρωση της ντοπαμίνης στους νευρώνες (σ.σ. τα κύτταρα του εγκεφάλου) στις περιπτώσεις απιστίας, όπου συνυπάρχουν το υψηλό ρίσκο και η ανάλογη «ανταμοιβή», λέει ο ερευνητής Τζάστιν Γκαρσία, του N.Y. State University.»

Προσθέτει δε: «Αυτά τα γονίδια δε δίνουν στον καθένα μια δικαιολογία, αλλά παρέχουν ένα παράθυρο στο πως η βιολογία διαμορφώνει τις ροπές μας, για μια ποικιλία συμπεριφορών». Παρέα με πολιτισμικές επιδράσεις, εμπειρίες και τον τρόπο ανατροφής, εννοείται.

Ο κύριος αυτός μας λέει επίσης, ότι τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι είναι δυνατόν να αισθάνεται κανείς δέσμευση προς τον σύντροφό του, αλλά να νιώθει, την ίδια στιγμή, και την ανάγκη να τον απατήσει (!) (Δηλαδή αν η απιστία είναι γραμμένη στο dna σου δε φταις εσύ. Πως να το κάνουμε. Φταίει ο άλλος που δεν παίρνει δείγμα σάλιου να το πάει για βιολογική εξέταση πριν ζητήσει το τηλέφωνό σου…)

Το ίδιο γονίδιο συνδέεται γενικά και με άλλες ακραίες συμπεριφορές, όπως η μανία με τον τζόγο, η κατάχρηση ουσιών (π.χ. αλκοόλ και άλλα μυστήρια τρένα), η επικίνδυνη οδήγηση (κ.α.) αλλά και με πιο προοδευτικές πολιτικές απόψεις.

Γι’ αυτό άλλωστε οι ερευνητές πιστεύουν πως πιο επιρρεπείς στην απιστία είναι εκείνοι που γενικά υποκύπτουν σε «κακές συνήθειες» και που γενικά ρισκάρουν για να απολαύσουν άμεσα αυτό που επιθυμούν – που λειτουργούν παρορμητικά με βασικό γνώμονα την ικανοποίησή τους.

Άραγε εκεί στις ΗΠΑ πέρα από τη λίμπιντο, δεν υπάρχει σε κανένα πλάσμα το σημείο e; (emotional, μην το ψάχνεις… δεν υπάρχει στο σώμα αλλά στην ψυχή).

Για να το συστεμάρω, μια στιγμή: και τζογαδόρος και τζάνκι και κασκαντέρ και φιλελεύθερος και ζιγκολό και σχεσάκιας και… δεν μας παρατάς ρε Χάρβαρντ καλοκαιριάτικα λέω εγώ…