συνέντευξη από τα Κίτρινα Ποδήλατα στη Ρούλα Παπαδάκη

1.Γιατί κίτρινα ποδήλατα και όχι μαύρα ή γρήγορα ή κάτι τέτοιο;

Το κίτρινο για εμάς είναι ένα χρώμα ζωηρό, έντονο και νεανικό που ξεχωρίζει και δίνει μες τα μουντά χρώματα μια νότα αισιοδοξίας και ενεργητικότητας… ταιριάζει λοιπόν με το ύφος των μηνυμάτων που προσπαθούμε να περάσουμε με τα τραγούδια μας αλλά και με την υφή της μουσικής μας.

2.Πείτε μας μερικά λόγια για το τελευταίο άλμπουμ το οποίο περιέχει και αρκετές συνεργασίες.

Πρόκειται για ένα, ας πούμε επετειακό album με τίτλο «+10», μέσα απ’ το οποίο κατά κάποιο τρόπο ξανασυστήνουμε τα Κίτρινα Ποδήλατα στο κοινό, συμπεριλαμβάνοντας τραγούδια σε μουσικό ύφος και θεματολογία παρόμοια με εκείνα απ’ τα οποία πέρασε η μουσική μας πορεία αυτά τα δέκα χρόνια… αυτό βέβαια, γίνεται σε μια προσπάθεια να εξελίξουμε τον ήχο μας ακόμη περισσότερο από την προηγούμενη μουσική απόπειρά μας… ιδιαίτερα σημαντικές στιγμές του album είναι τόσο οι διασκευές που μας επετράπη να επιχειρήσουμε σε δύο πολύ μεγάλα και σημαντικά τραγούδια για την ελληνική δισκογραφία… την «Όμορφη πόλη» του κυρίου Μίκη Θεοδωράκη αλλά και το «Όνειρο» του κυρίου Δήμου Μούτση, όσο και η άδεια που πήραμε ώστε να μελοποιήσουμε Καββαδία (ποίημα: Yara-Yara απ’ την ποιητική συλλογή Τραβέρσο), πράγμα εξαιρετικά δύσκολο να συμβεί… Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό μας, τη μουσική μας άποψη αλλά και τις προθέσεις μας. Θα σταθούμε και σε ένα τραγούδι – σύνθημα με τίτλο «Μόνο η αγάπη» που τραγουδήσαμε μαζί με τον κύριο Σπύρο Παπαδόπουλο αλλά και στο «Αντίστροφη μέτρηση» που έντυσε μουσικά τη θεατρική παράσταση: «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού», έργο του Ντάριο Φο που σκηνοθέτησε διασκεύασε και στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Σπύρος Παπαδόπουλος.

3. «Γίναμε σκλάβοι δέκα τυπάκων που τον πλανήτη τον κρεμάνε σα μπρελόκ». Βλέπετε τελευταία κάτι να αλλάζει;

Ναι… με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο ο κόσμος πια αντιδρά και έχοντας αντιληφθεί και τις δικές του ευθύνες όλα αυτά τα χρόνια, θεωρεί πια χρέος του να αλλάξει τα πράγματα προστατεύοντας τις γενιές που έρχονται αλλά και διορθώνοντας πολλά απ’ τα κακώς κείμενα σε ένα άσχημο, άδικο και αναξιοκρατικά στημένο κράτος-σύστημα… εμείς άλλωστε έχοντας εμπιστοσύνη στις ικανότητες της νέας γενιάς, την αντίληψή της αλλά και τα ένστικτα υγιούς αντίδρασής της, γράφουμε τα τραγούδια αυτά ώστε να αφυπνίσουμε να προβληματίσουμε, να ταρακουνήσουμε αλλά να στηρίξουμε τις δύσκολες στιγμές που διανύουμε και που έρχονται, πάντα με μηνύματα ελπίδας και αισιοδοξίας.

4.Ποια είναι η πιο σημαντική στιγμή στην καριέρα σας μέχρι και σήμερα;

Τα παιδιά που έρχονται να μας συναντήσουν και με όλη την αλήθεια τους ζωγραφισμένη στο βλέμμα τους μας λένε πως με κάποιο απ’ τα τραγούδια μας ξεπερνούν τις δυσκολίες τους και πορεύονται μπροστά με αισιοδοξία βγαίνοντας απ’ τη μιζέρια είναι κάθε φορά οι κορυφαίες στιγμές της προσπάθειάς μας…  όλα τα άλλα ωχριούν μπροστά στο μεγαλείο αυτών των στιγμών… είναι ο μόνος λόγος να κάνεις μουσική…

5.Ποιο είναι το είδος της μουσικής που θα μπορούσαμε να πούμε ότι εκπροσωπείτε;

Είμαστε ένα καθαρόαιμο συναυλιακό συγκρότημα βασισμένο κυρίως σε κιθαριστικούς ήχους που αγγίζουν κυρίως στοιχεία της ροκ νοοτροπίας σε άποψη, στάση απέναντι στη μουσική βιομηχανία αλλά και με ανάλογη θεματολογία… οι ενορχηστρώσεις μας κυρίως σέβονται την πρώτη σκέψη μας κατά τη δημιουργία και δεν ακολουθούμε τρόπους – συνταγές ώστε να εξυπηρετήσουμε κάποια ταμπέλα οπωσδήποτε… π.χ. ροκ κλ.π. είμαστε ένα συγκρότημα που προσέχει τα βήματά του, δουλέυει πολύ και κάνει αληθινή μουσική.

6.Θα κάνατε ποτέ τη ζωή κάποιου ποδήλατο;

Δε θα κάναμε ποτέ σε κάποιον κάτι που δε θα θέλαμε να το υποστούμε και οι ίδιοι… έτσι πορευόμαστε κοιτώντας τη δική μας εξέλιξη και προσπάθεια…

7.Πάτε Πλατεία;

Με τα τραγούδια μας νιώθουμε πως έχουμε στήσει αντίσκηνα στη πλατεία εδώ και πολύ καιρό… κι ευτυχώς πια έρχονται κι άλλοι…