FREEVOX ελεύθερη σκέψη σε ελεύθερη γραφή – Μία βόλτα έξω από το Ηράκλειο…. Μία όμορφη περιπέτεια….

Στο φαράγγι της Άρβης

Ένα φαράγγι…. χίλιες λέξεις

Λίγη ιστορία

Είναι Μάιος του 1998 και μόλις έχει ξεπροβάλει μία παρέα “κουζουλών” στο μικρό χωριό της Άρβης στη νότια Κρήτη.

Το εγχείρημα τους ήταν αδιανόητο για τους κατοίκους της περιοχής…

«Ούτε τα πουλιά», τους φωνάζαν μ’ ενθουσιασμό…

Ήταν μία παρέα σπηλαιολόγων – ορειβατών οι Σπινθάκης Φώντας, Αδαμόπουλος Κώστας, Διαμαντόπουλος Μανώλης, Ψωμάς Μεθόδιος και Αντρέας Χριστοδούλου.

Είχαν ακούσει για το φαράγγι αυτό αλλά πότε δεν είχε περαστεί από άκρη σε άκρη. Ποτέ μέχρι τότε…

Περίπου στο σήμερα

Είναι πρωί κάποιας Δευτέρας και ήδη έχουμε διανύσει τα 75 χμ που απαιτούνται για να βρεθούμε σ’ αυτό το σημείο της νότιας Κρήτης.

Βρισκόμαστε στο δήμο Βιάννου στο μικρό οικισμό της Άρβης που κάποτε ήταν πασίγνωστός για τις διάσημες μπανάνες του…

Είναι φύσης αδύνατον ο επισκέπτης να μην προσέξει τη “σχισμή” που μοιράζει στα δύο το βουνό πάνω από τους ελαιώνες στην άκρη του χωριού.

Το φαράγγι της Άρβης ορθώνεται δίπλα μας και μας προσκαλεί να ταξιδέψουμε στα έγκατα του….

Έχουμε προσπεράσει το παλιό μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου και συναντάμε μικρή δυσδιάκριτη ταμπέλα “προς το φαράγγι της Άρβης”, συνεχίζουμε σε χωματόδρομο για 2 χλμ περίπου. Κινούμαστε ανάμεσα σε αμέτρητα ελαιόδεντρα πάνω από μία κατάφυτη κοιλάδα με πλατάνια, χαρουπιές και πολλών ειδών αναρριχητικά φυτά.

Ο δρόμος λίγο πιο κάτω σταματάει και η περιπέτεια γρήγορα ξεκινάει.

Πρόκειται για ένα από τα ομορφότερα φαράγγια της Κρήτης και η τεχνική που απαιτείται για την κατάβαση του ονομάζεται “canyoning” αφού για τη διάσχιση του απαραίτητη είναι η χρήση σχοινιών.

Η διαδρομή μας είναι πολύ καλά ασφαλισμένη, κάτι που οφείλεται στον εκπαιδευτή canyoning Γιώργο Ανδρέου όπου –μαζί με άλλους μυημένους στο “είδος”- μερίμνησε για την τοποθέτηση των απαραίτητων μόνιμων ασφαλειών.

Είμαι ιδιαίτερα περίεργος για το τι θ’ αντικρίσω στα “σωθικά” αυτού του διαφορετικού κόσμου.

Έχουμε με γοργό ρυθμό προετοιμάσει τον απαραίτητο εξοπλισμό που απαιτείται και ήδη βρισκόμαστε στα πρώτα κάθετα βράχια, εμπόδιο προς την “αγκαλιά” αυτού του ασύλληπτού φαραγγιού.

Είναι ένα από τα πιο περίεργα φαράγγια που έχω ποτέ διασχίσει, μάλιστα θα το έλεγα εν μέρει και σπήλαιο μιας και σε πολλά σημεία του, ο ήλιος δε μπορεί από πουθενά να βρει δίοδο και τα ασβεστολιθικά περίτεχνα και χρωματιστά πετρώματα απλώς σε σκεπάζουν ολοκληρωτικά. Ένα πραγματικό φυσικό υπερθέαμα λίγο πάνω από τα θερμοκήπια και καλά κρυμμένο πίσω από το λεπτό αυτό “χάσμα” που είναι ορατό από το μικρό χωριό.

Οι καταβάσεις διαδέχονται η μία την άλλη, το λιγοστό νερό –παράδοξο για την εποχή- ίσα που μας δροσίζει κάτω από τις neoprene στολές μας και ένα συνεχές άκουσμα, το κλικ της φωτογραφικής μηχανής, μάλλον που σπάει τα νεύρα των φίλων και σχοινοσυντρόφων μου. Τι να κάνω όμως… Τέτοια μέρη δεν τα συναντάς συχνά και σίγουρα όταν τα συναντάς με τίποτα δεν τα προσπερνάς έτσι…

Η κατάβαση συνεχίζει προσπερνώντας και τον 80 μέτρων θεόρατο και αποστομωτικό καταρράκτη που με μιας μας καταβροχθίζει και μας οδηγεί ακόμα βαθύτερα στα έγκατα αυτού του ιδιαίτερου φαραγγιού.

Είμαστε προς το τέλος. Το φως από τη μεριά του Λιβυκού πελάγους μας δείχνει την έξοδο και τελικά το σούρουπο μας βρίσκει κάπου σε μια ταβέρνα στην ήσυχη χειμωνιάτικη Άρβη τρώγοντας μπριζολάκια και έχοντας καρφωμένη στο πρόσωπο μας αυτή την γνωστή έκφραση της απόλυτης ικανοποίήσης και ηρεμίας.

Όσο γλαφυρά και να θες να περιγράψεις τέτοιου είδους συναισθήματα είναι σχεδόν αδύνατο να τα μεταφέρεις με τον τρόπο που τα έχεις ζήσει.

Με λίγα λόγια…

Το πόσο όμορφα νιώθεις μετά από τέτοιες εξορμήσεις δε μπορείς να το περιγράψεις πρέπει απλώς να το ζήσεις. . .