photo: Manos Lypakis

Πουρνό πουρνό, παίρνω το ποδήλατο από
τον Άι Γιάννη για να κατέβω στο κέντρο, στη δουλειά. Το αμάξι δροσίζεται
σκονισμένο ή σκονίζεται δροσερό μέσα στο γκαράζ. Το έχω παρατήσει εδώ και 2
χρόνια. Πιάνω Κνωσού, χωρίς να πατήσω φρένο… «βουρ» με ταχύτητα στον
ποδηλατόδρομο δεξιά. Έχουν ρίξει καινούργια στρώση, επίπεδη και απαλή σαν
βούτυρο στο ψωμί, σκέτη «αλφαδιά», με το ωραίο της το κόκκινο χρωματάκι. Οι
σχάρες των υπονόμων έχουν αφαιρεθεί και οι κάδοι απορριμμάτων έχουν μετακινηθεί
παραπέρα.

Κατηφορίζω ανέμελος προς κέντρο. Πολλή
κίνηση, όμως, βρε παιδί μου πάνω στον ποδηλατόδρομο. Έτσι μου ρχεται να θυμηθώ
την παλιά φύση του «κάγκουρα», του «σβούρου», βρε παιδί μου, και να τους προσπεράσω
όλους από αριστερά από τη λωρίδα των αυτοκινήτων. Μα εκεί δεν έχει πλέον
κίνηση. Περνάει που και που κανά ταξί και μερικά μικρά αυτοκίνητα με ελάχιστη
μέση κατανάλωση. Απορώ γιατί τους έχουν φτιάξει τόσο φαρδιά λωρίδα κι εμάς μας
έχουν στριμώξει σε 3 μέτρα ποδηλατόδρομο. Μου φαίνεται θα κάνω κίνημα υπέρ της
επιστροφής στα αυτοκίνητα.

Συνεχίζω προς Δημοκρατίας. Δεν μπορώ να
πω ότι έφτασα και γρήγορα. Έκανα ολόκληρα 8 λεπτά. Το χω κάνει και σε 4! Μάλλον
έφταιγε εκείνος ο παππούς με τη γιαγιά που κατέβαιναν με τα ρετρό τους ποδήλατα
στην εκκλησία και είχαν δημιουργήσει κονβόι πίσω τους. Ήθελαν κι αυτοί οι
αχόρταγοι να πηγαίνουν ο ένας δίπλα στον άλλον, όπως όλη τους τη ζωή, και να
μην μπορεί κανείς να τους προσπεράσει. Για πρώτη φορά σήμερα είδα και το
καινούργιο τριπλό ποδήλατο που φέρανε στο Ηράκλειο. Μπροστά το παιδάκι, πίσω η
μαμά και γαλαρία ο μπαμπάς να τραβάει το γερό πετάλι. Απορώ πώς στρίβουν στις
στροφές! Πω πω, αυτός ο μπροστινός μου, θα μου σπάσει τη μύτη! Έχει βάλει το
φρέσκο ψωμί μπροστά στο καλαθάκι και οι αναθυμιάσεις με κάνουν να παρεκκλίνω προς
τα αριστερά και τα δεξιά. Έτσι μου ‘ρχεται να τον προσπεράσω, να του αρπάξω την
μπαγκέτα και να αρχίσω να τρέχω.

Φτάνω στο άγαλμα του Βενιζέλου. Ευτυχώς,
τώρα που κόβεται ο δρόμος και γίνεται όλο το ιστορικό κέντρο πεζόδρομος, θα
τους προσπεράσω όλους. Βιάζομαι κάπως, έχω αργήσει για τη δουλειά, είναι λίγο
και η παλιά μου φύση. Περνάω βιαστικά από Αστόρια. Έριξα μια γρήγορη ματιά μόνο
στους «bmx-άδες» στην πλατεία Ελευθερίας, που
χαίρονται τα πετάγματα πάνω στην καινούργια ράμπα που τους έφτιαξε ο Δήμος.
Καλά αυτοί πρέπει να ‘ταν πουλιά στην προηγούμενή τους ζωή. Στο Θεό θα φτάσουν
σε λίγο.

Επιτέλους έφτασα Λιοντάρια. Μετά από
ολόκληρα 12 λεπτά. Είχε κίνηση σήμερα. Το ‘χω κάνει και σε 8! Ευτυχώς βρήκα
θέση ο τυχεράκιας να βάλω το ποδήλατο. Εδώ χωράνε μόνο 30 ποδήλατα. Αλλιώς θα ‘πρεπε
να το πάω σε ένα από τα γύρω πάρκινγκ. Δε λέω, καλά τα πάρκινγκ του κέντρου που
αντικατέστησαν αυτά του αυτοκινήτου, αλλά χάνεις χρόνο μέχρι να το βάλεις και
να το πάρεις πίσω. Είπαμε, βιάζομαι σήμερα.

Κατά το μεσημεράκι σχολάω και είναι ώρα
να επιστρέψω. Δε βιάζομαι τώρα, άσε που είναι και ανηφόρα. Τώρα, που πηγαίνω
πιο σιγά, μου αρέσει να χαζεύω τους γύρω. Ωραίος αυτός ο τύπος με το
κουστουμάκι και το αθλητικό από κάτω. Κι εγώ τα σκαρπίνια μου τα έχω μόνο για
τους γάμους πλέον. Καλή κι η άλλη, με τα ψηλοτάκουνα πίσω στη σχάρα. Δεν τα
αποχωρίζεται με τίποτα. Ε, μην πάει τσάρκα στα μαγαζιά με το «φλατ» παπουτσάκι.
Πάντως παρατηρώ ότι οι Ηρακλειώτες έχουν φτιάξει κωλαράκι! Κοίτα τι σου κάνει
το ποδήλατο. Τώρα το τρώμε με άλλη χάρη το παϊδάκι και την τηγανητή πατάτα.
Χωρίς ενοχές! Λέμε: «αφού θα το κάψουμε σε λίγο στο πετάλι».

Πιάνω Κνωσσού. Ευτυχώς, έχω τώρα κι εγώ
το ψωμάκι μου στο καλάθι και ξεχνιέμαι από την ανηφόρα. Άντε, όταν θα γεράσω
κάπως και θα πέσουν οι αντοχές μου, θα πω στον Άι Βασίλη να μου φέρει ένα
ηλεκτρικό ποδήλατο. Έφτασα σπίτι μετά από 20 λεπτά, κουρασμένος. Τουλάχιστον
δεν είμαι νευριασμένος, όπως τότε που ερχόμουν με το αυτοκίνητο μετά από 30-40
λεπτά.

Πριν μπω σπίτι χαιρετάω το παραμελημένο
αυτοκινητάκι μου, να μην κλαίγεται. Βλέπω τα σκασμένα του λάστιχα και
χαμογελάω. Θυμήθηκα τις δικαιολογίες που λέω κάθε φορά σε φίλους όταν μου
ζητάνε να πάμε για μπάνιο στη θάλασσα με το αυτοκίνητο. «Αχ θα το ‘θελα, αλλά
έχω σκασμένα λάστιχα». Η ίδια γνωστή δικαιολογία με πριν από 3 χρόνια, τότε που
μου λέγανε να πάω στη θάλασσα με το ποδήλατο…

του Μάνου Λυπάκη m.lypakis@freevox.gr