Ο Μιχάλης Αλεξάκης είναι πάνω απ’ όλα μοντέρ αλλά πειραματίζεται ταυτόχρονα και με την σκηνοθεσία. Πρώτο του πείραμα η μικρού μήκους ταινία “319 Νυχτερινό” με τον Γεράσιμο Γενατά.

συνέντευξη του Μιχάλη Αλεξάκη στο Μάνο Λυπάκη

  • Ελληνικός κινηματογράφος: Βελτιώνεται η ποιότητα ή αυξάνεται η ποσότητα;

Και τα δύο. Τα τελευταία χρόνια βγήκαν στις αίθουσες αρκετές ελληνικές ταινίες και ο κόσμος έδειξε να ενδιαφέρεται και να στηρίζει τις ελληνικές παραγωγές. Παρόλο που οι περισσότερες από αυτές, χάριν εμπορικότητας, δεν ξέφυγαν από το αναμάσιμα και τη μίμηση τηλεοπτικών τεχνικών και στερεοτύπων, υπήρξαν ωστόσο εξαιρετικά δείγματα γνήσιου και αυθεντικού κινηματογραφικού λόγου που ανέβασαν τον πήχυ της ποιότητας στις ελληνικές παραγωγές. Δημιουργοί όπως ο Λάνθιμος (Κυνόδοντας), ο Κούτρας (Στρέλλα), ο Οικονομίδης (Σπιρτόκουτο, Με την ψυχή στο στόμα) και άλλοι απέδειξαν πως ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί μιλήσει μια γλώσσα σύγχρονη που να απευθείνεται σε διεθνές κοινό, διατηρώντας όμως πάντα τον ελληνικό χαρακτήρα του.

  • O ελληνικός κινηματογράφος μέσα στην οικονομική κρίση.

Δεν νομίζω πως το ελληνικό σινεμά έχει να φοβηθεί τίποτα. Έτσι κι αλλιώς οι ελληνικές παραγωγές στηρίζονταν πάντα σε χαμηλούς προϋπολογισμούς και περιορισμένα μέσα, οπότε μέσα στην κρίση οι έλληνες κινηματογραφιστές θα συνεχίσουν να κάνουν αυτό που πάντα έκαναν καλά. Ίσως τώρα είναι και μια καλή ευκαιρία να εμπνευστεί και να εμπλουτιστεί η θεματολογία των έργων τους από τις νέες κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες της εποχής.

  • Τηλεόραση vs Μεγάλη Οθόνη

Ξαδερφάκια που ανταλλάσουν συνεχώς συντελεστές και πρακτικές, αλλά που μιλάνε με άλλη γλώσσα.

  • Έχει μείνει κάτι αισιόδοξο στην τηλεόραση και γενικά τα ΜΜΕ ή χρειάζεται πλήρης εκκαθάριση;

Όσο τα ΜΜΕ παραμένουν εμπορικές επιχειρήσεις και μέσο κοινωνικής χειραγώγησης η κατάσταση θα είναι αυτή που είναι. Αυτό που είναι σημαντικό είναι η στάση μας απέναντί τους. Πιστεύω πως είναι ώρα πια ο κόσμος να αποκτήσει μια παιδεία της εικόνας ώστε να μπορεί να σταθεί κριτικά απέναντι σε ό,τι του παρουσιάζουν. Είμαι υπέρ μιας εκπαίδευσης που θα μάθαινε από πολύ νωρίς στα παιδιά το πως να αναλύουν και να ερμηνεύουν τη γραμματική και το συντακτικό της «εικονικής γλώσσας» και είμαι σίγουρος πως τότε θα άλλαζε και το περιεχόμενο και η ποιότητα όλων αυτών που μας σερβίρουν.

  • Οι πόρτες της 7ης τέχνης είναι ανοιχτές για τους νέους ή χρειάζεται ένα μεγάλο κλειδί για να μπεις;

Το σινεμά υπήρξε πάντα η πιο ομαδική και η πιο βιομηχανικά οργανωμένη τέχνη από την ίδια τη φύση του. Έτσι για πολλά χρόνια η δημιουργία μιας ταινίας απαιτούσε μεγάλα κόστη και αρκετή τεχνική εξειδίκευση με αποτέλεσμα ο κινηματογράφος να υπηρετείται από μια σχετικά μικρή μερίδα ανθρώπων. Τώρα πια όμως η ψηφιακή πραγματικότητα έχει δώσει το δικαίωμα στον κάθε επίδοξο κινηματογραφιστή να πάρει μια κάμερα ή το κινητό του στο χέρι, να πειραματιστεί και με τη βοήθεια ίσως ένα-δυο φίλων να δημιουργήσει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Επίσης, μέσω του διαδυκτίου μπορεί πολύ εύκολα να κάνει γνωστό το έργο του σε όλο τον κόσμο. Δε χρειάζεται δηλαδή να σκεφτόμαστε μόνο με όρους μεγάλων παραγωγών. Πάντως πιστεύω πως με ξεκάθαρο όραμα, με λίγη υπομονή, με πολλή επιμονή και επαγγελματισμό, όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά θα τον βρει το δρόμο του.

  • Υπάρχει νεανικό ενδιαφέρον να στραφεί επαγγελματικά στο χώρο αυτό ή προτιμάει πιο κλασσικά επαγγέλματα και πιο σίγουρα χρήματα;

Η αλήθεια είναι πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει αυτό που λέμε κινηματογραφική παιδεία. Δυο τρεις ιδιωτικές σχολές στην Αθήνα και το σχετικά νέο Τμήμα Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη είναι ό,τι έχουμε. Μονάχα με αυτά δεν είναι εύκολο κάποιος νέος να έρθει σε επαφή με τον κόσμο του κινηματογράφου. Όταν όμως με κάποιο τρόπο το κάνει, είτε δηλαδή βρεθεί στα γυρίσματα μιας ταινίας, είτε παρακολουθήσει μερικές ώρες μοντάζ, είναι πολύ δύσκολο να μην γοητευτεί από τον μαγικό αυτό κόσμο. Πολλοί ωστόσο φοβούνται πράγματι να στραφούν επαγγελματικά στο χώρο αυτό γιατί και τα ωράρια είναι περίεργα και οι απολαβές δεν είναι πάντα αυτές που θα έπρεπε. Έτσι οι περισσότεροι καταλήγουν να κάνουν άσχετες δουλειές για να ζήσουν και αντιμετωπίζουν την κινηματογραφία ως ένα ακριβό χόμπυ που, ωστόσο το κάνουν με πολλή αγάπη και ενδιαφέρον. Μερικές φορές αυτό ίσως να είναι και για καλό… Δεν ξέρω…

  • Υπάρχει στήριξη σε καινούργιες προσπάθειες στο χώρο ή χρειάζεται να χεις κότσια, υπομονή και λεφτά για να καταφέρεις αυτό που θες;

Αυτό είναι μια πονεμένη ιστορία και δεν μπορούμε να την αναπτύξουμε τώρα γιατί θα μας πάρει το ξημέρωμα. Σε γενικές γραμμές πάντως η στήριξη είναι μηδαμινή και πολλές φορές κατευθυνόμενη από μικροπολιτικές ή πελατειακές σχέσεις. Το σινεμά στην Ελλάδα από τη μια δεν έχει τη στήριξη που χρειάζεται από τους κρατικούς φορείς, και από την άλλη δεν έχει και ιδιώτες με μεγάλη οικονομική επιφάνεια που να ενδιαφέρονται σοβαρά να επενδύσουν στο χώρο αυτό.

Εδώ, ωστόσο, θα ήθελα να αναφερθώ στη δική μου προσπάθεια και με την ευκαιρία να ευχαριστήσω θερμά τον τηλεοπτικό σταθμό ΚΡΗΤΗ TV που από την πρώτη στιγμή στάθηκε αρρωγός στο όλο αυτό εγχείρημα και που χωρίς τη γενναιόδωρη προσφορά του σε χώρους, εξοπλισμό αλλά κυρίως ανθρώπινο δυναμικό δε θα ήταν δυνατό να πραγματοποιήσω τα γυρίσματα της ταινίας. Η εμπειρία που μοιραστήκαμε στη συνεργασία μας αυτή ήταν μοναδική και ελπίζω να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση και σε άλλους φορείς που έχουν τη δυνατότητα να στηρίξουν παρόμοιες προσπάθειες.

  • Δημόσιος υπάλληλος με στάνταρ μισθό ή σκηνοθέτης με άδειες τσέπες κατά καιρούς;

Θα προτιμούσα το δεύτερο με τις τσέπες του πρώτου…

  • Διευθυντής τράπεζας με μεγάλο σπίτι, ακριβό αυτοκίνητο και διακοπές στο Ντουμπάι ή καλλιτέχνης με ποδήλατο και κάμπινγκ στη Νότια Κρήτη;

Σαν το Λυβικό πουθενά…