Όλυμπος

“Χθες το όνειρο ενός παιδιού

Σήμερα το ονειρεμένο βουνό για ένα μεγαλύτερο”

Είσαι μικρός και όλο ακούς γι αυτόν…..

Είσαι περίπου δώδεκα και όλο ακούς για το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας τον Όλυμπο, που απέχει από σένα, ένα ολόκληρο βαθύ πέλαγος καθώς και καμιά τετρακοσαριά χιλιόμετρα, τουλάχιστον…

Τι απωθημένο … να το μυρίζεις και να μη μπορείς να τ’ αγγίξεις…

“Όνειρο βουνό” ή βουνό ονειρεμένο, με λίγα λόγια από τα πιο όμορφα όνειρα ενός παιδιού που ασχολείται με το βουνό και γενικότερα με την ορειβασία.

Στο λεξικό, το αντίθετο του “εφιάλτη”.

Χρόνια λοιπόν πάνε και χρόνια επίσης έρχονται –όχι πολλά, δύο/τρία- και ο πάλαι ποτέ δωδεκάχρονος βρίσκεται σ’ ένα βαγόνι σκούρο, ένα από εκείνα του “καρβουνιάρη μεταφορέα” -ξέρετε-  ένα από εκείνα του τότε φτηνού τραίνου, και ενώ ακούει Υπόγεια Ρεύματα και το τραγούδι  “Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά” διασχίζει την Στερεά Ελλάδα και τη Θεσσαλία και απολαμβάνει εικόνες που ποτέ ως τότε δεν είχε δει… (παρεμπιπτόντως πάντα, ακόμα και σήμερα αναρωτιέται για ποιο λόγο λέγεται καρβουνιάρης ενώ είναι ένα ζωντανό ντοκιμαντέρ).

Άντε να βρεις τέτοιες πεδιάδες στην Κρήτη που να περικυκλώνονται από τέτοια πανέμορφα βουνά, τι να πω, καλή η Μεσαρά αλλά εδώ μιλάμε για κάτι άλλο όπως και γι’ άλλες διαστάσεις. . . .

Η πρώτη φορά που επισκέφθηκε το βουνό έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη του ως μία παντελώς μαγική εμπειρία. Θυμάται ν’ ανεβαίνει σιγά σιγά και όποτε έκανε στάση να τρώει αγριοφράουλες και να αφουγκράζεται τους ήχους του δάσους και τους ανέμους που χτυπούσαν στα ψηλά –εντελώς- μανιασμένα αυτό το πανέμορφο βουνό.

Σήμερα και τα χρόνια έχουν πια περάσει.

Είναι χειμώνας και αυτή τη φορά επέλεξε “ν’ ανηφορίσει” με την αγαπημένη του μοτοσικλέτα μια και ο χρόνος που χρειάζεται είναι σημαντικά λιγότερος σε σχέση μ’ εκείνον της πρώτης του φοράς.

Η γλυκιά έναστρη και παγωμένη νύχτα τον βρίσκει στην τοποθεσία ”Πριόνια” στα 1100μ να τρώει φασολάδα και να πίνει ένα τσιπουράκι μήπως και ζεσταθεί και συνέρθει από το μακρύ ταξίδι του .

Έχει επιλέξει ν’ ανέβει νύχτα, από το κλασικό μονοπάτι αφού τα χιόνια έχουν “κάτσει” και οι πιθανότητες για χιονοστιβάδα είναι ελάχιστες. Το μονοπάτι μακρύ με χιόνι και ο χρόνος ανάβασης είναι περίπου 8 ώρες ως το οροπέδιο των Μουσών αλλά και το καταφύγιο Χρήστος Κάκαλος που βρίσκεται στα 2650μ.

Κατά τη γνώμη του ένα από τα ομορφότερα καταφύγια στην Ελλάδα και σίγουρα το καταφύγιο με το πιο πλούσιο ανθρώπινο δυναμικό αφού διαχειριστής του είναι ο πολύ καλός του φίλος ο Μιχάλης Στύλλας, ένας από τους καλύτερους αλπινιστές της Ελλάδας και ένας από τους πρώτους Έλληνες που πάτησαν το πόδι τους στην ψηλότερη κορυφή του κόσμου στο Έβερεστ (ίσως κάποια στιγμή μέσα απ’ αυτή την στήλη να γράψει την συναρπαστική εμπειρία του).

Αφού έχει φάει λοιπόν τη φασολάδα του, έχει ζεσταθεί και έχει εξοπλισθεί με τον ανάλογο ρουχισμό, έχει επιτέλους ξεκινήσει για τα ψηλά. Μετά από το πυκνό και παρθένο δάσος συναντάει αργά το βράδυ ή μάλλον νωρίς το πρωί την αλπική παγωμένη ζώνη και το λεγόμενο “κοφτό”. Η πιο ασφαλής διαδρομή από εκείνη την πλευρά, εκείνη την εποχή με τις συγκεκριμένες καιρικές συνθήκες η οποία και καταλήγει ακριβώς στο καταφύγιο.

Οι ώρες περνάνε και οι πρώτες ευεργετικές ακτίνες του ήλιου τον βρίσκουν έξω από το καταφύγιο μ΄ ένα ποτήρι “μαλοτήρα” και μ’ ένα τεράστιο σχεδόν ηλίθιο χαμόγελο στα χείλη αφού μπροστά του ορθώνεται το χιονοσκέπαστο Στεφάνι 2909μ, η δεύτερη ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου και κάτω του όλος ο Εθνικός Δρυμός μ’ ένα αχνό πέπλο υγρασίας.

Τι στιγμές κι αυτές. Ο Μιχάλης από πίσω πασιχαρής να οργανώνει τις επόμενες εξορμήσεις, ο Μύτικας η ψηλότερη κορυφή 2918μ να στέκεται πίσω από το Στεφάνι, για πρώτη φορά φιλόξενος, και ο παγωμένος ξηρός αέρας να χαϊδεύει το πρόσωπο δίνοντας ως δια μαγείας ένα είδος ενέργειας, αισιοδοξίας και χαράς. . .

Συναισθήματα μοναδικά.

Στο βουνό έκατσε τρεις νύχτες και τέσσερις μέρες. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα πάτησε τις ψηλότερες κορυφές, έκανε απίθανες “παρέες” με μουσική τσίπουρο και με τη συντροφιά του Μιχάλη αλλά και άλλων αγαπημένων φίλων του “βουνού”.

(Οι φίλοι που μοιράζεσαι τέτοιες στιγμές σε γνωρίζουν και τους γνωρίζεις καλύτερα, πιστέψτε με)

Τέσσερις μέρες που γρήγορα φύγανε και έτσι και αυτός έπρεπε να φύγει και ν’ αποχωριστεί το επιβλητικό αγέρωχο βουνό. Με βαρύ βηματισμό ξεκίνησε να κατηφορίζει προς τη μοτοσικλέτα του και στο σακίδιο του αυτή τη φορά, εκτός των άλλων, έχει φορτώσει και πλήθος εμπειριών και συναισθημάτων. Ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να κάνει τελικά εκείνες τις ημέρες και όπως πάντα έτσι και τώρα φεύγει με την υπόσχεση πως σύντομα θα ξαναβρεθεί στο τόσο αγαπημένο του βουνό.

Στο βουνό που ακούει στο όνομα Όλυμπος και που είναι αδιαμφισβήτητα ένα από τα ομορφότερα βουνά της Ελλάδας… Αν όχι το ομορφότερο.

Αφιερώνεται στους δύο φίλους Βασίλη Ναξάκη και Γιάννη Κινατίδη.  Ξέρουν αυτοί.

Χρήσιμες πληροφορίες

Καταφύγιο Χρήστος Κάκαλός

Διαχειριστής Μιχάλης Στύλλας

Τηλέφωνο: +30 6937 – 361689
Website: http://www.olympus-climbing.gr
Email: mstyllas@gmail.com

κείμενο φωτογραφίες: Νικόλας Λουκάκης_nloukakis@freevox.gr