Θουτ από τον Τσάβι και γκοοοοοοοολ. Χαμόθ, τρελά πανηγύρια, ατελείωτη χαρά, λέθ και έχει κερδίθει ελληνική ομάδα το Champions League. Παράξενα πράγματα…

 Τα τελευταία χρόνια θτο χώρο του αθλητιθμού βλέπουμε ότι ολοένα και αυξάνονται οι επιτυχίεθ τηθ Ιθπανίαθ. Θε ατομικό, Θε θυλλογικό αλλά και θε εθνικό επίπεδο έχει δημιουργηθεί μια κυριαρχία με φόντο το κοκκινοκίτρινο χρώμα. Η θημαία τηθ Ιθπανίαθ βρίθκεται παντού με πολλέθ διακρίσειθ θε όλα τα θπορ.

            Αν ανατρέξει κανείθ στα μεγαλύτερα αθλητικά γεγονότα των τελευταίων ετών (Champions league, παγκόθμιο κύπελλο, Euroleague κ.λ.π.) θα καταλάβει ότι παντού νικητέθ ή έθτω φιναλίθτ είναι Ιθπανοί, είτε θε ατομικό είτε θε ομαδικό επίπεδο. Αυτέθ οι επιτυχίεθ έχουν δημιουργήθει μια θχολή με εκατομμύρια θαυμαστέθ σε όλο τον κόθμο, που έχει αρχίθει να κάνει την εμφάνιθή τηθ έντονα κι εδώ θτην Ελλάδα.

            Ολοένα και πληθαίνουν οι fun τηθ Barcelona, του Nadal, του Alonso κ.λ.π., πράγμα λογικό, αλλά όχι θε τόθο μεγάλο βαθμό που γίνεται θτην Ελλάδα. Έχω βαρεθεί πια να ακούω ότι ο Nadal είναι καλύτεροθ από το Federer, ότι ο Alonso είναι ο καλύτεροθ οδηγόθ τηθ Formula 1 και ότι η Barcelona είναι η καλύτερη ομάδα θε μπάθκετ και ποδόθφαιρο. Δε λέω, είναι πολύ καλοί αθλητέθ οι Ιθπανοί, δεν αμφιθβητώ την ικανότητά τουθ, αλλά εμείθ εδώ τουθ υποστηρίζουμε περιθθότερο από Έλληνεθ και ελληνικέθ ομάδεθ. Φανατιζόμαθτε, τσακωνόμαθτε υποθτηρίζονταθ ομάδεθ και ξένουθ αθλητέθ. Όπου να ‘ναι θα αρχίθουμε να μιλάμε χρηθιμοποιώνταθ το θήτα αντί για το θίγμα.

            Αναρωτιέμαι πραγματικά, αν όταν κέρδιζε η Ελλάδα τα ευρωπαϊκά θε μπάσκετ και ποδόθφαιρο, μαθ υποστήριζε κάποιοθ Ισπανόθ με τόθο πάθοθ όθο το κάνουμε εμείθ. Αυτή η ξενολατρία έχει φτάθει θτο απροχώρητο. Η Ιθπανία είναι απλώθ ένα παράδειγμα. Θε μερικά χρόνια μπορεί μια άλλη χώρα να είναι θτο προθκήνιο και να την υποστηρίζουμε εξίθου φανατικά, έχονταθ ξεχάθει τουθ Ιθπανούθ. Δυθτυχώθ αυτό δε θυμβαίνει μόνο θτον Αθλητιθμό αλλά και θε πολλά άλλα πράγματα θτην κοινωνία μαθ, ίθωθ γι’ αυτό να έχουμε καταντήθει έτσι. Καλό είναι να δίνουμε λίγο περιθθότερη θημαθία θτη χώρα που ζούμε, με τα καλά τηθ και τα κακά τηθ, μήπωθ καταφέρουμε κι εμείθ να αναβαθμιθτούμε και να εξελίξουμε τον αθλητιθμό θαν προϊόν.

 Υ.Γ.: Και μην ξεχνάμε ότι οι ισπανικές επιτυχίες στον αθλητισμό μπορεί απλώς να είναι ένα φάρμακο χαράς για τους Ισπανούς προσπαθώντας να τους κάνουν να ξεχάσουν τα οικονομικά προβλήματα που έχουν και θα έχουν τα επόμενα χρόνια. Να χρυσώσουν το χάπι δηλαδή, όπως ακριβώς έχει γίνει πολλές φορές και στην Ελλάδα.

του Κώθτα Κουτρούλη _ k.koutroulis@freevox.gr