«Πώς να στο πω…

Είναι πες, η ζεστασιά της ξυλόσομπας που νιώθω πανέμορφα, είναι ίσως και το μοσχομυριστό ελληνικό καφεδάκι που μόλις έχει «αποχωριστεί» το μπρίκι και έχει ευωδιάσει την ατμόσφαιρα του πετρόχτιστου ορεινού καφενείου. Είναι μάλλον και το περιβάλλον, που έξω ψιλοβρέχει και ένα ελαφρύ βοριαδάκι έχει αρωματίσει την ατμόσφαιρα «φρεσκοπλυμένο» χωμά…

Δεν ξέρω… Ίσως να είναι και όλα αυτά μαζί που με κάνουν να νιώθω υπέροχα και μ’ έχουν απορροφήσει και μαγέψει τόσο που δε θυμάμαι σχεδόν κανένα από τα καθημερινά μου προβλήματα.

Αυτά είναι που με προστάζουν να βγω «έξω» και να ξεχυθώ στις ομορφιές της κρητικής υπαίθρου, να προσεγγίσω γωνιές του νησιού -που τώρα έχω το χρόνο να το κάνω- και ν’ αφουγκραστώ ιστορίες, να γνωρίσω ήθη και έθιμα αλλά και να ιδρώσω -γιατί όχι- βοηθώντας στο μάζεμα της ελιάς, στην παρασκευή του καθιερωμένου χριστουγεννιάτικου χοίρου ή ακόμα και να περπατήσω σ’ ένα από τα χιλιάδες μονοπάτια που οργώνουν απ’ άκρη σ’ άκρη την πανέμορφη κρητική ύπαιθρο με τη «χειμωνιάτική φορεσιά» της.

Κάπως έτσι, ξέγνοιαστος και χαρούμενος ανοίγω την πόρτα και με την πρώτη ανάσα γι άλλη μια φορά αντιλαμβάνομαι ότι σήμερα είναι μια ξεχωριστή μέρα.

«Σήμερα» θα αφεθώ στις ομορφιές που με περιβάλουν.

«Σήμερα» θα ζήσω την κρητική ύπαιθρο μέσα από τους ανθρώπους της και τις συνήθειες τους.

«Πώς να στο πω…»

Μια ιστορία αγροτουριστική και ό,τι θελει ας προκύψει.

Θα είναι μια όμορφη μέρα!

του Νικόλα Λουκάκη n.loukakis@freevox.gr