Πώς λέγεται όταν ακούς κάτι που σ’αρέσει για κάποιον που δε σ’αρέσει; Κουτσομπολιό. Δεν το λέω εγώ αυτό, κάπου στην Αμερική ακούστηκε αλλά είναι τόσο επίκαιρο που ένιωσα μια πελώρια λαχτάρα να το φέρω στην παρέα. Α, έχει και επίσημη ονομασία προέλευσης: κοινωνική κριτική. Αμέ… Και τσουπ! μου ’ρχονται τώρα στο μυαλό διάφορες σκέψεις και στα μούτρα πολλές ξινίλες, αλλά ας το πάμε softly. Μια μέρα, έτσι στο άσχετο, επειδή κάτι περίμενα κι έπεσε στα χέρια μου, διάβασα κάπου ότι εμπεριστατωμένα το κουτσομπολιό είναι πιο δυνατό από την αλήθεια! Και πώς προέκυψε ερευνητικά αυτό; Αυτό προέκυψε, όταν μια ομάδα ερευνητών σε κάποιο Ινστιτούτου στη Γερμανία (πού αλλού, εκεί σκίζονται όλοι στη δουλειά. Μόνο στη δουλειά. Αλλά ας μη σχολιάσω παραπάνω γιατί η παρένθεση πρέπει να κλείσει…) πειραματίστηκε με φοιτητές πάνω σ’ ένα παιχνίδι υπολογιστών. Το αποτέλεσμα έδειξε πως η «κοινωνική κριτική» παίζει σπουδαίο ρόλο στη λήψη αποφάσεων και μάλιστα οι άνθρωποι δίνουν βάση στη φημολογία, ακόμη και όταν γνωρίζουν τα πραγματικά γεγονότα. Και όπου «κοινωνική κριτική» είπαμε, βλέπε κουτσομπολιό… Εντάξει, φυσικά και το φαινόμενο αυτό δεν είναι brand new για την ανθρωπότητα αλλά, αν κατάλαβα καλά, η έρευνα αφορά φοιτητές, δηλαδή νεανικό κοινό 18-24. Και ίσως κάπου να δικαιολογείται το σπορ. Και ίσως έχει και fun. Και συμβαίνει χωρίς σοβαρές προεκτάσεις. Όμως, σε ηλικίες μεγαλύτερες των φοιτητικών, όπου παρατηρείται εντονότερη η συγκεκριμένη δραστηριότητα τύπου «δεν υπάρχει έλεος», πολύ θα ήθελα να μου εξηγήσει κάποιος γιατί συμβαίνει αυτό.

 Δηλαδή, τι ουσία υπάρχει στο να ασχολείται κάποιος εμπαθώς, αρνητικά και κουτσομπολιστίκ με τους άλλους; Πόσες εργατοώρες/μέρα μπορεί να γεμίσει κάποιος με αυτό το εργόχειρο;

 Να δεχτώ, ας πούμε, ότι υπάρχει κόσμος εκεί έξω που διαθέτει άπλετο χρόνο και ενέργεια με το να ασχολείται με τους άλλους; Ενώ συμβαίνει 11 εκατομμύρια Έλληνες και ο μισός πλανήτης να είναι νταουνιασμένοι στο μη περαιτέρω. Μα, δεν είναι τρομερά pathetic;! Και ανήθικο θα έλεγα.

 Ωστόσο, το να μιλάει/κρίνει/ασχολείται κάποιος θετικά με τον άλλο λέγεται υγιές ενδιαφέρον και ευνοεί το socializing, άσχετα πως θα πει και την στραβή του κάποια στιγμή, το να επινοεί όμως ίντριγκες, επεισόδια και ανυπόστατους χαρακτηρισμούς, όταν δε, δεν έχει πίσω του μια τέλεια ζωή, ε, αυτό λέγεται νοσηρό, σόρρυ. Ειδικά, αν δε σε γνωρίζει προσωπικά ή δεν έχεις δώσει αφορμή ή ερέθισμα… αλλά τελικά μήπως όσο ασχολείται κάποιος μαζί σου τόσο περισσότερο ξεχωριστός πρέπει να θεωρηθείς; Αλλού είναι η ουσία, όμως. Ας ασχοληθεί ο κουτσομπόλης-α με τα κομπλεξάκια του και μια χαρά θα βρει ασχολία όχι για μία, αλλά για δύο (μιζεράμπλ) ζωές. Σε κάποια cases, προκύπτει ζήτημα χαρακτήρα, ανατροφής και κυρίως παιδείας του πάσχοντος. Βάσει επιστημονικής προσέγγισης άλλωστε, για την ανάλυση της συμπεριφοράς του ατόμου, πρέπει να εξετάζονται: σχέσεις με το κοινωνικό σύνολο, σχέση με τη δουλειά, σχέση με το σεξ. Εξαιρετικό το βρίσκω για το πίσω μέρος του μυαλού την επόμενη φορά που θα ακούσω ή θα μάθω κάτι για μένα, εσένα, εμάς.

της Ζωής Αδαμάκη _ zadamaki@freevox.gr