H ομάδα «δύο συν» δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 2010, όταν για πρώτη φορά κάθισαν στο τραπέζι και βάφτισαν την ιδέα τους «η και ο». Στις 15 Νοέμβριου 2010, κάνανε πρεμιέρα στο Mayo Bar στο Γκάζι . Από εκείνη την μέρα, κάθε Δευτέρα και Τρίτη μέχρι και σήμερα, η παράσταση παίζεται εκεί.
Στην Κρήτη έρχονται στα πλαίσια μια περιοδείας που σκεφτήκανε να κάνουν σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδος!
Η ομάδα « δύο συν» αποτελείται από τον Αλέξανδρο Κομπόγιωργα και τη Γιούλη Τσαγκαράκη, αλλά σκοπός τους είναι η συνεργασία με πολλούς ακόμα, εξ ου και η λέξη ΣΥΝ στον τίτλο της ομάδας.

συνέντευξη της ομάδας «Δύο συν»στη Ρούλα Παπαδάκη

1. Ποιό μάθημα πήρατε από τη ζωή σας ως τώρα;

Γιούλη : Νομίζω πως έχω πάρει αμέτρητα και συνεχίζω να παίρνω καθημερινά. Όσο ζεις, μαθαίνεις…
Αλέξανδρος :  Σε αυτόν τον κόσμο δεν ήρθαμε για πάντα. Το «για πάντα» είναι μια λέξη που δεν υπάρχει. Σημασία, λοιπόν, έχει να μοιράζεσαι στιγμές με τους συνανθρώπους σου. Και ας σου “τρώει” χρόνο από την δουλειά σου. Μπορούμε να ζήσουμε και με λιγότερα, αυτό θα αποδειχτεί σύντομα και, ίσως, είναι και αυτό που θα κερδίσουμε βγαίνοντας από τη λεγόμενη “οικονομική κρίση” . Μέχρι τώρα, αυτό που θέλαμε είναι να δείξουμε το πολυτελές σπίτι μας στον άλλον. Τώρα, θα έχουμε λίγο περισσότερο χρόνο να μιλήσουμε και κυρίως να ακούσουμε τον άλλον.
2. Υπάρχει τρόπος να αποφύγουμε τα λάθη μας;

Γιούλη : Να τα αποφύγουμε, νομίζω πως όχι. Να τα μειώσουμε, είμαι σίγουρη πως ναι, μπορούμε!

Αλέξανδρος : Αν υπάρχει, θα ήθελα να το πουν και σε εμένα. Αν και δεν νομίζω πως θα είχε πλάκα η ζωή, αν δεν κάναμε και λάθη, συνειδητά η ασυνείδητα. Είναι μέρος του παιχνιδιού και αυτά. Το θέμα είναι κάθε φορά που κανείς κάποιο να το παραδέχεσαι και να προχωράς, να μην ξεχνάς ποτέ να λες τη μαγική λεξούλα «συγγνώμη». Είτε απέναντι στον εαυτό σου είτε απέναντι στον άλλον.

3. Η υποκριτική ήταν όνειρο ζωής ή αποτέλεσε προϊόν ενήλικης σκέψης;

Γιούλη : Όχι, δεν το ονειρευόμουν! Το »μικρόβιο» το κόλλησα μέσα στη Θεατρική ομάδα Αλλατσατιανών, όπως προανέφερα, κοντά σε δύο καταξιωμένους φίλους ηθοποιούς, που αυτή τη στιγμή έχουν το Θέατρο Μορφές με ενεργή δράση στην πόλη μας.

Αλέξανδρος : Το να αποφασίσεις να κάνεις αυτή τη δουλειά είναι μια «τρελά», είναι σαν να πηγαίνεις με το κεφάλι στον τοίχο, όποτε δε νομίζω για κανέναν να αποτέλεσε «προϊόν ενήλικης σκέψης». Όταν ήμουν στη σχόλη, ένας καθηγητής υποκριτικής μας είχε μαζέψει όλους την πρώτη μέρα και μας είχε πει: «όποιος από εσάς μπορεί να ασχοληθεί με κάτι άλλο εκτός από την δουλειά του ηθοποιού, ας το κάνει» ˙ τότε δεν είχα καταλάβει το γιατί μας τα έλεγε όλα αυτά, τώρα ξέρω….! Αυτή η δουλειά είναι σαν τον έρωτα, βρίσκεσαι σε ένα τεντωμένο σχοινί, κινδυνεύεις, αλλά δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτήν. Ένας καθηγητής ψυχολογίας έλεγε πως, εάν οι καλλιτέχνες δεν ασχολούνται με αυτό που θέλουν, θα ήταν επικίνδυνοι για την κοινωνία.. ( χαχα ) μπορεί να είναι και έτσι !

4.Υπάρχει ταλαντούχο κοινό;

Γιούλη : Όχι, δε νομίζω ότι υπάρχει ταλαντούχο κοινό! Σίγουρα εκπαιδεύεται, αλλά θέλει και ταλαντούχα θεάματα, για να υπάρχει ισοτιμία.

Αλέξανδρος : Υπάρχουν ταλαντούχοι ηθοποιοί, καλές και κακές παραστάσεις. Το κοινό είναι ο καθρέφτης της εκάστοτε δουλειάς! Θέατρο χωρίς κοινό δεν υφίσταται. Η επικοινωνία κάθε βράδυ με το κοινό είναι και το μεγαλύτερο στοίχημα ενός ηθοποιού, μιας παράστασης. Είναι τόσο γοητευτικό, που για μένα τουλάχιστον είναι και ο βασικότερος λόγος που επέλεξα να γίνω ηθοποιός. Δεν έγινα ηθοποιός, για να με δείχνουν στο δρόμο, έγινα ηθοποιός, για να μάθω να μαγεύω και να μαγεύομαι!

5. Η ζωή είναι άσπρη ή μαύρη;

Γιούλη : Υπάρχει από μια διαφήμιση το »η ζωή έχει τη γεύση που της δίνεις!». Eγώ θα το αλλάξω λίγο και θα πω: »η ζωή έχει το χρώμα που της δίνεις!».
Αλέξανδρος : Όταν ξεκινά και τελειώνει η ζωή, δημιουργείται αντίστοιχα σε μας ένα φοβερά μεγάλο και ακραίο συναίσθημα, που πολλές φορές χρειάζεται χρόνος να το συνειδητοποιήσεις. Θα ήταν, λοιπόν, πολύ αφελές να πιστεύουμε πως στο μεσοδιάστημα αυτού που λέγεται ζωή, που την υποδεχόμαστε με λευκά και την αποχαιρετούμε με μαύρα, θα είναι όλα cool, χωρίς άλλα χρώματα.
Βιογραφικό Σημείωμα

Η Γιούλη Τσαγκαράκη γεννήθηκε στην Καβάλα, αλλά τα μαθητικά της χρόνια τα έζησε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Κάπου εκεί στη Β’ Λυκείου, γνώρισε τη Θεατρική ομάδα του συλλόγου Αλατσατιανών με το Σίμο Χριστοδούλου και τη Γιάννα Κεφάλα. Και έτσι, οδηγήθηκε σε μία 15ετή βόλτα στο θέατρο! Στην Αθήνα συνεργάστηκε με αξιόλογους σκηνοθέτες και θεατρικά σχήματα, όπως Εθνικό θέατρο, θέατρο Πολιτεία και θέατρο Μεταξουργείο της Άννας Βαγενά, με την Κάρμεν Ρουγγέρη, Λυδία Κονιόρδου, Σωτήρη Χατζάκη, Γιάννη Ιορδανίδη κ.α.

Ο Αλέξανδρος Κομπόγιωργας γεννήθηκε στην Αθηνά, όπου και μένει. Το 1998 αποφοιτά από την Ανωτέρα Σχόλη Δραματικής Τέχνης του Ωδείου Αθηνών. Από τότε μέχρι και σήμερα δουλεύει στην τηλεόραση και στο Θέατρο, ξεκινώντας από το έργο «Δόνα Ροζίτα» του Λόρκα σε σκηνοθεσία του Στάθη Λειβαθινού, όπου και είναι η πρώτη φορά που επισκέπτεται το Ηράκλειο της Κρήτης στα πλαίσια περιοδείας.
Από εκείνη την χρονιά, σχεδόν κάθε καλοκαίρι επισκέπτεται την Κρήτη στα πλαίσια περιοδείας- παραστάσεων της Κάρμεν Ρουγγέρη στο κηποθέατρο Νίκου Καζαντζάκη.